Sunday, February 12, 2012

သမုဒယေၾကာင္႕ ပူေလာင္ဆင္းရဲခဲ႔ရျခင္း

သည္ေဆာင္းပါးကိုမေရးမီသားငယ္ကိုတစ္ခ်က္လွမ္းႀကည့္လုိက္သည္။ သားငယ္အိပ္ေနသည္။ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္
ျခဳိက္ပါပဲ၊ အျပစ္ကင္းေသာမ်က္ႏွာေလးဖူးဖူးေလးကိုႀကည့္မ၀သည္သုိ ့ရွိသည္။ ထုိသုိ ့ႀကည့္မ၀ရင္းမွျဖစ္ေန
သည့္ စိတ္ႏွင့္ ေစတသိက္မ်ား၊သံေယာဇဥ္တရား သမုဒယအေပၚအရင္းတည္ျဖစ္ေပၚေနသည့္စိတ္၏ အ
တြင္းသဘာ၀လကၡဏာမ်ားသည္စိတ္ေတြေႀကာင့္ပင္ သားငယ္နွင့္ ပတ္သက္၍ ပူေဆြးေသာက ျဖစ္ခဲ့ရေသး
သည္။ ထုိသုိ ့ ပူေဆြးေသာကျဖစ္ခဲ့ရျခင္း၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ကို တေလာက ကၽြန္ေတာ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္
ခံစားခဲ့ရသည္။ ယခုေတာ့ အဲဒီခံစားခ်က္မ်ား၊ပူေဆြးမႈမ်ားရွိပါသလာ ဟု ေမးလွ်င္မရွိေတာ့ပါဟုေျဖရမည္
ပင္။ အဘယ့္ေႀကာင့္နည္း။ ပူေဆြးမႈ၊ ေသာကျဖစ္မႈစသည့္ ခံစားခ်က္ေတြကိုျဖစ္ေပၚေစသည့္ အေျခေန
ေပၚတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့သည့္ စိတ္ေတြ၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီပဲ။ ထုိစိတ္အစား အျခားေသာစိတ္ေတြ အစားထုိး
၀င္ေနရာယူလာသည္။ ေရွ ့ကစိတ္ေတြပ်က္သြားသည့္ေနရာအစားေနာက္စိတ္ေတြေနရာယူလာျပီပဲ။
သည့္ေနာက္ ေနာက္ထပ္စိတ္ေတြေနရာတြင္ ေနာက္ထပ္အသစ္ျဖစ္ေပၚလာသည့္ စိတ္ေတြေနရာတရစပ္
၀င္လာျပန္သည။ ထုိအခါ ဟုိတခါတုန္းကပူေဆြးခဲ့ေသာ သေဘာသဘာ၀ႏွင့္ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားရတာမ်ိဳး ယခုအခ်ိန္တြင္ မရွိေတာ့သည္မွာ ေသခ်ာလွပါသည္။

အာရုံတစ္ခုေတြ ့၊ ျမင္၊ ထိ၊ သိခံစားရတုိင္း စိတ္တမ်ိဳးျဖစ္ေပၚစျမဲ။ အာရုံတုိ ့သည္လည္း အျမဲတမ္းတည္
မေန၊ ေတြ ့ျမင္ခံစား၊ ထိသိႏုိင္သည့္ အာရုံခံ ကိရိယာမ်ားျဖစ္သည့္ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္တုိ ့သည္လည္း အာရုံအမ်ိဳးမ်ိဳးအေပၚမူတည္၍ ခံစားခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးေနသည္။ ထုိ ့ေႀကာင့္စိတ္သည္ အမ်ိဳးစံု မွတ္ရသည္။ အမ်ိဳးစံုခံစားေပးေနရသည္။ အသက္ရွည္လာေလ လူ ့ဘ၀မွာ အေနႀကာလာေလ၊
ႏွစ္ေတြမ်ားလာေလ အာရုံခံစားခဲ့ရတာ ဒုနဲ ့ေဒးပင္။ ထုိ ့ေႀကာင့္ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးျဖစ္ခဲ့ရေသာစိတ္ေတြ
ကလညး္ ေတာင္ပံုရာပံုပင္။ ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ျပီလဲ။ ကုိယ္ဘ၀ကိုေနာက္ျပန္လွည့္ႀကည့္လွ်င္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြကလည္း အနႏၱ။ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ကုသုိလ္စိတ္ဆုိတာကေတာ့...။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ 
တုန္လႈပ္သြားသည္။ သားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ ေသာကမီးကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အမွန္ရမိသည္။
တစ္ခုေသာ ေန ့လယ္ခင္းျဖစ္သည္။ သားငယ္ အစားအေသာက္ အေနထုိင္မွား၍ စဖ်ားသည္။ညေန
ေရာက္ေတာ့ အဖ်ားကပိုလာသည္။ ကုေနက် ျမန္မာတုိင္းရင္းေဆးဆရာထံ ေျပးရသည္။ ျမန္မာေဆးျဖင့္ ကုသည္။ အပူကမက်။ အပူရွိန္ေတြ ထပ္တုိးလာသည္။ ကိစၥမရွိ၊ေဆးရွိန္ေႀကာင့္ အပူႀကြတာပဲဟုထင္သည္။ သားငယ္ကုိ ပုခက္ထဲမွာ ထည့္သိပ္သည္။ပုခက္လႊဲေနရင္ႏွင့္ပင္ သားငယ္ ပုခက္ထဲမွာ လူးလိမ့္လာသည္ကို သိတိျပဳမိသည္။ ျပီးေတာ့ သားငယ္ တစ္ကိုယ္လံုးေကာက္ေကြး၍ တက္ေတာ့သည္ သူ ့အေမက အလန္ ့
တႀကားထေအာ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က သားငယ္ကို ပုခက္ထဲမွ ဆြဲထုတ္ရသည္။ သားငယ္သတိလစ္ေနေသး
သည္။မ်က္ျဖဴလည္း လန္ေနသည္။ ကၽြႏ္ေတာ္ထူပူသြားသည္။ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ သုိ ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲအပူက ပုိ၍ႀကီးသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ျမန္မာေဆးေတြျဖင့္ ကုထားသျဖင့္ ေရခဲ မကပ္ရဲေသး။ သုိ ့ေသာ္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိကာ ေရပတ္၀တ္ျဖင့္ သားငယ္နဖူးကို ေရပတ္တင္လုိက္သည္။ သားငယ္ ညည္းသံနည္းနည္း ထြက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သားငယ္ကို ပုခံုးေပၚထမ္းတင္၍အိပ္ေပၚမွ ေျပး
ဆင္းခဲ့သည္။ ကားသမားကိုေျပးေခၚခုိင္းရသည္။ ကားသမားေသြားေခၚ၊ ကားသြားထုတ္၊အိမ္ကိုေမာင္းလာ
သည္အထိကၽြန္ေတာ္ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့။ လမ္းေပၚတြင္ ထမ္း၍ ေျပးေနေတာ့သည္။ သူ ့အေမက ေနာက္က
ငုိ၍ ေျပးလုိက္လာသည္။ကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္းေတြက ေဆးခန္းဆီသုိ ့ ေျပးေနသည္။ သုိ ့ေသာ္ကားႏွင့္သြားမွ
ေရာက္ႏုိင္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိမဟုတ္၊ သိသည္။ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့စိတ္ကေစာေနသည္။ သားငယ္က သတိလစ္ေနဆဲ။ ေဆးခန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္လွျပီ။ သားငယ္ကို ျမန္ျမန္ သတိရေစခ်င္လွျပီ။ 

အဲဒီအခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ အဲသည့္စိတ္တစ္ခုတည္းရွိေတာ့သည္ဟု ထင္သည္။ ထုိစဥ္ကသတိ
ပ႒ာန္အားထုတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ အေတာ္အတန္ရွိျပီးျဖစ္ေသာကၽြန္ေတာ္သည္ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထား
ႀကည့္မိလုိက္ေသးေသာ္လည္းသတိထားခ်င္သည့္ စိတ္ေတြပင္ ကုန္ခမ္းလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္သည္
ဘြိဳင္လာအုိးႀကီးတစ္အုိးလုိ ဆူပြက္ေနသည္။ သားငယ္တိမ္းပါးသြားရင္ေကာဟုေသာ အေတြးမ်ိဳးလည္း မေတြးရဲ ေတြးရဲျဖင့္ ေတြးေနမိေသးသည္။ သားငယ္က သတိမရေသး။ဘယ္ေတာ့မွ သတိမရေတာ့ျပီလား။ ရင္ဘတ္ကို စမ္းႀကည့္မိေတာ့ အသက္ ရႈရပ္ေနသလုိလုိ။သုိ ့ေသာ္ သူ ့ႏႈတ္မွ တအင္းအင္းႏွင့္ ညည္းေသး၍ နည္းနည္းစိတ္သက္သာသလုိ၊ သားငယ္ကို အသက္ရွင္ေစခ်င္သည္။ သုိ ့ေသာ္ ထုိအခ်ိန္၊ထုိအခါတုန္းက မေသခ်ာေတာ့သည့္အခ်ိန္ႏွင့္ အေျခအေန။ ထုိသုိ ့မေသခ်ာျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳေတြ ့ရမွာအရမး္စုိးရိမ္
ေနသည္။ ထုိစိုးရိမ္စိတ္ေႀကာင့္ စိတ္ေတြ ပူေလာင္ေနသည္။ ဆင္းရဲလြန္းမကဆင္းရဲေနသည္။ကားေရာက္
လာသည္။ ေဆးခန္းကို အျမန္ေမာင္းခုိင္းရသည္။ ကားက ကီလုိတစ္ရာေက်ာ္ေမာင္းေနေသာ္လည္း ကၽြန္
ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ေႏွးသလုိထင္မိသည္။ေနအိမ္မွ ေဆးခန္းသုိ ့ဆယ္မိုင္ခန္ ့ပင္ေမာင္းလုိက္ရပါသည္။ သုိ ့
ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ ဆယ္ကမၻာမက ထင္ေနမိသည္။ ေသာကေႀကာင့္ျဖစ္ေသာ အထင္အျမင္မွားျခင္း။
ေဆးခန္းေရာက္၍ ေရခဲေရမ်ား၀ုိင္းအံုလုိက္ေတာ့မွ သားငယ္ အပူက်လာသည္။ သတိရလာသည္။ မ်က္လံုး
ပြင့္လာသည္။ ေဖေဖဟုေခၚလာသည္။ ၀မ္းသာလုိက္ရသည္မွာမေျပာႏွင့္ေတာ့။ဆရာ၀န္က ေသာက္ေဆး
ေပး၍ ျပန္လႊတ္သည္။ တစ္ညလံုးေရခဲအံုရသည္။ မနက္လင္းမွ အဖ်ားက်သြားသည္။သားငယ္ေနေကာင္း
သြားေပျပီ။ တစ္ညလံုးအိပ္၍မရ။ ေရခဲကိုင္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ေအးသည္ဟုမထင္။ စူူးနစ္ပူ
ေလာင္ေနေသာစိတ္ထဲက ေသာကမီး...။ ပရိေဒ၀မီးသည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မျငိမ္းေသး။ ဆူပြက္ေပါက္ကြဲခဲ့
သည္ကိုး။ ထုိအပူသည္ တစ္ရက္ႏွင့္ မေျပ၊ ႏွစ္ရက္ႏွင့္လည္း မေျပ။ ထုိအပူကိုႀကိဳးစားမွတ္ေသာ္လည္း
စိတ္ထဲက လႈိင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မေျပ။ ဥပါဒါန္ အစြဲေတြေႀကာင့္ျဖစ္ေသာေသာကလႈိုင္းမ်ားပါလား။
ေႀသာ္သမုဒယသစၥာ။ ထုိ ့ေႀကာင့္ပင္ ဒုကၡျဖစ္ေစေသာအေႀကာင္းကိုဗုဒၶျမတ္စြာကေတြ ့ရွိေဟာခဲ့တာကိုး...။ ကုိယ္ေတြ ့ယွဥ္ေသာ ခံစားမႈမွသည္ယခုေသြးေအးသြားခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ္ သံုးသပ္မိသည္။ ခ်မ္းေျမ့ရိပ္သာ
ဆရာေတာ္ႀကီးေဟာႀကားေသာ 'ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ခ်မ္းသာေရးတရားေတာ္မ်ား' မွ တရားသံမ်ားကိုကၽြန္ေတာ္
ႀကားေယာင္မိပါသည္။

"ေဟာသည္မွာ ဘုရားရွင္ သဘာ၀ေလးမ်ိဳးသြားျမင္တယ္။ ပထမဆံုး ရုပ္ေရာ၊နာမ္ေရာဟာ မျပတ္ျဖစ္ျဖစ္ျပီး ပ်က္ပ်က္ေနတဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲဒုကၡသဘာ၀ႀကီးပဲလုိ ့ ဒီသဘာ၀ တစ္မ်ိဳးကို ျမင္တယ္။ ဒုတိယ အဲသည့္
ဒုကၡသဘာ၀ႀကီးကို အရွိအတုိင္းျမင္တာနဲ ့ သည္ဒုကၡသဘာ၀ႀကီးဘာေႀကာင့္ျဖစ္ေပၚလာရသလဲလုိ ့ဆင္ျခင္
မိေတာ့ လုိခ်င္တပ္မက္ႏွစ္သက္တြယ္တာမႈအေႀကာင္းတရားေႀကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရတာပဲ  လုိ ့အမွန္အ
တုိင္းျမင္လာတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ အဲဒီအေႀကာင္းမ်ား ျငိမ္းသြားရင္မရွိဘဲေနရင္ အဲဒီဆင္းရဲျဖစ္ေပၚလာဦးမလား၊ မျဖစ္ေပၚေတာ့ဘူး။ ဒီတာ့ တတိယအေနနဲ ့ အေႀကာင္းျငိမ္းရင္ျဖင့္ အက်ိဳးဆင္းရဲျငိ္မ္းမႈဆုိတဲ့သဘာ၀ကို
လည္း ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၊ သိျမင္သြားတယ္။ ဟုတ္ျပီ အက်ိဳးဆင္းရဲ မျဖစ္ေပၚပဲျငိမ္းရင္လုိခ်င္တဲ့ခ်မ္းသာ
ရျပီ။ ဘာေႀကာင့္လည္းဆုိေတာ့ခ်မ္းသာဆုိတာ ဆင္းရဲျငိမ္းမွ ရတာ မဟုတ္လား။ဆင္းရဲမျငိမ္းရင္ခ်မ္းသာ
ဆုိတာရပါ့မလား။ မရဘူး။ ဆင္းရဲျငိမ္းမွ ခ်မ္းသာရတယ္။ သည္ေတာ့ ဆင္းရဲျငိမ္းမႈဟာ ဘာေႀကာင့္မ်ား
ျငိမ္းသလဲဆုိေတာ့ လုိခ်င္တပ္မက္ ႏွစ္မက္ ႏွစ္သက္မႈဆိုတဲ့အေႀကာင္း မရွိလုိ ့ဆင္းရဲျငိမ္းေနတာ။ အဲသည့္
အေႀကာင္းက ဘာေႀကာင့္မရွိသလဲဆုိေတာ့ သဘာ၀ကိုသိျမင္လုိ ့ မရွိတာဘဲလုိ ့။ ေဟာသည္လုိ ဆင္းရဲ
ျငိမ္းေစတဲ့ အက်င့္လမ္းမွန္ကိုလည္းစတုတၳသဘာ၀ အေနနဲ ့ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ အမွန္အတုိင္း
သိျမင္လုိ ့ ဆင္းရဲျခင္းရဲ ့အေႀကာင္းျဖစ္တဲ့ လုိခ်င္တပ္မက္ ႏွစ္သက္တြယ္တာမႈ တဏွာျငိမ္းျခင္းဆုိတဲ့သ
ဘာ၀ကိုလည္းေတြ ့ရတယ္။ အဲသည့္ ျငိမ္းျခင္းေႀကာင့္ ဆင္းရဲျငိမ္းတယ္ဆုိတဲ့သဘာ၀ကိုလည္း ေတြ ့ရ
တယ္။ မိဘႏွင့္ သားသမီးဆုိေသာ သံေယာဇဥ္သည္ ႀကီးမားလွသည္။ မိဘက သားသမီးကို၊သားသမီးက မိဘကို မပ်က္စီးေစလုိသည္မွာ ပုထုဇဥ္တုိင္း၏ပင္ကုိယ္စိတ္မ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေႏွာင္ဖြဲ ့တတ္ေသာ ထုိေႏွာင္ႀကိဳးေႀကာင့္ပင္လွ်င္အခ်ိန္မတုိင္မီ တိမ္ပါးျခင္း၊ခြဲခြာျခင္းတုိ ့ ႀကဳံရေသာအခါ မိဘတုိ ့သည္လည္း
ေကာင္း၊ သားသမီးတုိ ့သည္လည္းေကာင္း၊ ျပင္းထန္ေသာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ေကာင္းေသာပူေဆြး
မႈတုိ ့ႏွင့္ ႀကံဳရတတ္ပါသည္။ သည္ေႏွာင္ႀကိဳး၏အားသည္ သတိပ႒ာန္ရႈမွတ္သည့္အေလ့အက်င့္ကိုပင္လွ်င္ လြင့္စင္သြားႏုိင္သည္အထ ဖယ္ရွားႏုိင္စြမ္းအားေကာင္းလွပါသည္။ ေႀသာ္သမုဒယဟူသည္ ဒုကၡျဖစ္ေစျခင္း
၏ အေႀကာင္းပါလား။ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ၊ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈ၊ ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ မိန္းမ၊ ေယာက္်ားဟူေသာ္ အစြဲ
အလမ္း၊ ငါ့သား၊ ငါ့သမီးဟူသည့္ အစြဲအလမ္း။ အစြဲအလမ္းသည္ မီးႏွင့္ တူလွေခ်သည္။

ထုိမီးကို ျငိမ္းသတ္ႏုိင္ရန္ ဆင္းရဲမႈကို ျငိမ္းေစရန္ နည္းလမ္းရွိပါသည္။မဂၢင္ရွစ္ပါးတည္းဟူေသာဆင္းရဲျငိမ္း
ရာ အေႀကာင္းကို အေျခခံ၍သတိပ႒ာန္တရားကို အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳရန္ပင္ ျဖစ္
ပါေတာ့သည္။

(ျမသန္းစံ)

No comments:

Post a Comment

Gadget

This content is not yet available over encrypted connections.
“ သင္႔ရဲ႕စကားေလးတစ္ခြန္းက ေန႔သစ္ေတြအတြက္ အားေဆးေလးတစ္ခြက္ပါ”... သူငယ္ခ်င္း ညီအကုိေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံးဘ၀ အေမာေတြေျပ ၾကပါေစခင္ဗ်ာ...
“ Blog မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ညီအကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား..”

Color Code ယူရန္: