aungthin စာေပေ၀ဖန္ေရးႏွင့္ နာမည္ႀကီးသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စာေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းသည္ လူ
ငယ္မ်ား တုိးတက္ေရးကုိ စုိက္လုိက္မတ္တတ္ ေဟာေျပာေရးသားေနသည့္ ပုဂိၢဳလ္တဦးျဖစ္သည္။ အ သက္
အရြယ္ ေထာက္လာသည့္တုိင္ႏုိင္ငံျခားေရာက္ လူငယ္မ်ား မိမိတို႔ စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့သည္မ်ားကုိ ခ်င့္ခ်ိန္
တတ္ေအာင္အၾကံေပးလုိသည့္ဆႏၵရွိေနသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွစာေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္း အား ေခတ္ၿပိဳင္
ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီ တာခ်ဳပ္ဦးစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္အထူး သျဖင့္
ကာယလုပ္သား ျမန္မာလူမ်ဳိး လူငယ္မ်ားအနာဂတ္ကိစၥ စတင္ေမးျမန္းရာ ဆရာေအာင္သင္းက ယခုကဲ့ သို႔ေျဖ
ၾကားသည္္။
ေျဖ။ ။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒီဆံုးမၾသ၀ါဒရယ္လုိ႔ က်ေနာ္မေျပာပါရေစနဲ႔။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီကေလးေတြ ဟာ
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနအရ ရပ္ေ၀းေျမျခားမွာ သြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၾက တယ္။ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္ ၾက
တယ္ဆိုေတာ့က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ သနားတယ္။ ခ်စ္ လည္းခ်စ္တယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔အေပၚမွာ အထင္လည္းႀကီး တယ္ဆိုပါေတာ့ေနာ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကို စိန္ေက်ာ္
လိႈင္ သတိထားမိလားမသိဘူးခင္ဗ်ာ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔သိပ္မခြာ
ခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္၊ ကိုယ့္ျပည္ကေန ရပ္ေ၀းေျမျခားသိပ္မသြားခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီၾကား ထဲမွာ
သြားၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ကို တကယ္ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ တကယ္ေလးစားပါတယ္။
ေအာ္ ငါတို႔ထက္ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြပါလားလို႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေမတၱာထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔
သူတုိ႔ကို စကားေျပာခ်င္တာကေျပာတဲ့အခါမွာ အဆံုးအမရယ္လို႔ မဟုတ္ ဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕အဖိုး၊ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္
လည္း အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ ဘႀကီး၊ ဦးႀကီးအျဖစ္နဲ႔က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာပါ။
ေမး။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အဲဒီလုိ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အခုဆရာေျပာတဲ့လူငယ္အမ်ဳိးအစား ေတြကို ျပန္ၾကည့္
တဲ့ အခါၾကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံကေနႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အထူးသျဖင့္ ကိုရီးယား
တုိ႔၊ ဂ်ပန္တို႔၊ ေနာက္တခါ မေလးရွားအစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး အ ထူးသျဖင့္
ကိုယ္ကာယလုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ၾက ရတဲ့ လူငယ္ေတြ အေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္။ ဆိုေတာ့အေရအ
တြက္ အေတာ္ေလးမ်ားမ်ားလာ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းတဲ့အခါမွာ မလႊဲမေရွာင္သာ ခု န
ဆရာေျပာသလုိ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာခြာခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မလြဲမေသြ ခြာဖို႔ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းေတြရွိ လာ
လုိ႔ခြာၾကတဲ့ လူေတြလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဘာမ်ားဆရာ့အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါလဲခင္ဗ်ာ။
စြန္႔တယ္ဆုိတာ စားရဖို႔
ေျဖ။ ။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ဘ၀ေလးေတြကို က်ေနာ္ ခဏခဏစဥ္းစားမိပါတယ္။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့
အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔မွာေလ အရင္းအႏွီးေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ အရင္းအႏွီး ဆိုတာ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ…
ရင္းႏွီးလိုက္ၿပီဆိုရင္ အျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အက်ဳိးအျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အဲေတာ့ အရင္းအႏွီးဆိုတာ ကုန္ဆံုးသြား
တာ။ ဥပမာဆုိပါေတာ့။ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ဘူးသီးစိုက္ တယ္။ စပါးစိုက္တယ္။ အဲဒီစပါးကိုေရာင္းလုိက္ရတယ္
ဆိုတာ ကိုယ္က ေပးလိုက္ရတာပဲ။ ၿပီး ေတာ့မွ ရလာတဲ့ဥစၥာအက်ဳိးအျမတ္။ အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါၾကေတာ့။ အရင္း
အႏွီးဆိုတာက ကိုယ္ကေပးလုိက္ရတာပဲ။ အဲဒီေပးလုိက္ရတဲ့ ဥစၥာက အက်ဳိးအျမတ္ရွိမွ စြန္႔စားရက်ဳိးနပ္မွာေပါ့။
သေဘာကေတာ့ စြန္႔တယ္ဆိုတာ စားရမွာေပါ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ဟုတ္လား။ မစားရပဲနဲ႔ စြန္႔ တယ္ဆိုတာ
အဓိပၸာယ္မွမရွိဘဲနဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြကိုက်ေနာ္ ပထမဦးဆံုး သတိေပးခ်င္တာ ကေတာ့ ကိုယ္စိုက္ထား
ရတဲ့ အရင္းအႏွီးႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘက္ကေန ဆံုး႐ႈံးခံလိုက္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကို တြက္ေစခ်င္တယ္။ အဲ
ဒါကို ပထမဦးဆံုး သတိေပးျခင္ပါတယ္။
လူငယ္မ်ားရင္းႏွီးခဲ့သည့္ အရင္းအႏွီးအမ်ိဳးအစား
အဲဒီ့သတိေပးျခင္တာ ပထမဦးဆံုး နံပါတ္ (၁) ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးကဘာလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဥပမာ- ေငြ (၅) သိန္း
ပဲ ကုန္မယ္၊ (၁၀) သိန္းပဲကုန္မယ္။ (၁၅) သိန္းပဲကုန္မယ္ အဲဒီေငြဟာ ဘယ္လိုရင္းႏွီး ရတယ္ဆိုတာ ပံုစံ
တေယာက္နဲ႔ တေယာက္မတူဘူး။ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မိဘကေပးႏုိင္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ ၾကေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံ
ရွိလို႔၊ ေငြေၾကးရွိလို႔၊ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လည္းေခ်းငွားၿပီးေတာ့ သြား ရတယ္။ ေခ်းငွားသြားတဲ့အခါမွာလည္း အတိုး
က ႀကီးသလား၊ နည္းသလား၊ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အဲဒီ ဟာေတြက ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြပါ။ အဲဒီ့ ျမင္သာတဲ့
အရင္းအႏွီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ျမင္တတ္တယ္။ ငါ ဒီေလာက္ေငြ
ကုန္ထားၿပီ။ ဘယ္ေလာက္အရင္းအႏွီးရွိတယ္။ ငါဘယ္ေလာက္ စိုက္ထုတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေလာက္အက်ဳိး ရွိ
မွျဖစ္မယ္ ဆိုတာ သူတုိ႔ တြက္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုေျပာခ်င္တာကမျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြကို သ
တိေပး ခ်င္ပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။
အရြယ္အရင္းအႏွီး
အဲဒါေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔သတိမထားမိတဲ့ အရင္း အႏွီးကို
က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အရြယ္၊အသက္အရြယ္ဆိုတာအေရးႀကီးပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ကိုစိန္ေက်ာ္
လိႈင္ရယ္။ ကေလးတေယာက္က အသက္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ တယ္။ အဲဒီ (၂၂)ႏွစ္ဆိုေတာ့ (၃) ႏွစ္
လုပ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္(၂၅) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ
ထြက္မယ္။ (၃)ႏွစ္ဆုိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခါၾက အသက္ (၂၈) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ၾကမွထြက္ျဖစ္
တယ္ဆိုရင္ (၅) ႏွစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ (၃၀)။ ကို္ယ့္အရင္း အႏွီးက အဲဒီ့ (၃) ႏွစ္၊ (၅) ႏွစ္ေပးလိုက္တဲ့ အ
ရင္းေတြသည္အရြယ္ေကာင္းေတြျဖစ္ေနေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ကို ကိုယ္ေပးလုိက္ရတာ။ ေပးလုိက္
ရတာအခါၾကေတာ့ ဥပမာ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္သြားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္တခါျပန္သြားတဲ့အခါၾက သေဘၤာ
ဆိုလို႔ရွိရင္ လည္း သေဘၤာသားဆိုရင္လည္းလက္မခံေတာ့ဘူးေနာ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။ အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက
အဲဒီအရြယ္အရင္းအႏီွးကိုၾကပ္ၾကပ္ႀကီးသတိထားဖုိ႔လိုမယ္လုိ႔က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပထမဦးဆံုး
အရြယ္အရင္းအႏွီးပါ။ အဲဒီ့အရြယ္အရင္းအႏွီး ကိုဆံုး႐ံႈးလုိက္တဲ့ကိစၥဟာေပါ့ေပါ့ေသးေသးမထင္နဲ႔။ ေနာက္တ
ခါျပန္ၿပီး အလုပ္တခုကို စဖုိ႔လို႔အတြက္ကိုေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲႀကံဳသြားတတ္ပါတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့
အသက္ (၂၂) ႏွစ္နဲ႔အသက္ (၃၀) ဆိုလို႔ရွိရင္ ေတာ္ေတာ္ကြာသြားၿပီ။အသက္ (၂၅) ႏွစ္နဲ႔ (၃၀) ဆိုရင္
လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာသြားၿပီ။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြ လုိခ်င္တဲ့ ဥစၥာက ငယ္ငယ္အရြယ္သန္တုန္းျမန္ တုန္း
ကို လိုခ်င္တာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကာယကိုအားျပဳၿပီး၊ အားစိုက္ၿပီးလုပ္ရတဲ့ သူေတြဆိုလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ အဲဒီ
ဟာကိုတန္ဖိုးထားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးဟာ သိပ္ၿပီးေတာ့အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ပထမ
ဦးဆံုး သိဖို႔လုိပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒါသူတုိ႔ သတိထားဖုိ႔ပါ။ ေကာင္းၿပီ။ အဲဒီေတာ့က်ေနာ္ဒါေတြေျပာေန
တာတျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပိုပိုၿပီးထင္ရွားလာလိမ့္မယ္။
သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။
ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး
ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး။ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးဆိုတာကႏုိင္ငံျခားကို သြားလုိက္
တယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ပညာနဲ႔အလုပ္လုပ္ဖို႔သြားလိုက္တယ္။ အဲ့ ပညာနဲ႔။ အခုဆို ပါေတာ့ က်ေနာ့္တပည့္
တပန္းေတြထဲက၊ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းလို ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲကဥပမာ- ကုလသမဂၢမွာ သြားအမႈထမ္း
တယ္။ သူတုိ႔က ဆည္းပူးႏုိင္တယ္။ ဟိုမွာဆည္းပူးစရာ ပညာေတြရွိတယ္။ ပညာတုိးတုိးေနတာ။ မဆည္းပူးလုိ႔
လည္းမရဘူး။ သူတုိ႔လုပ္ငန္းက ကာယလုပ္ငန္းအေနနဲ႔ ထြက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဆည္းပူးဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ မရွိတဲ့
အခါၾကေတာ့ သူတို႔က ခိုင္းတာလုပ္တာႀကီးအက်င့္ပါသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကို္ယ္ကိုယ္တိုင္က ဒီဦးေႏွာက္နဲ႔
ႀကံစည္ေတြးေတာတဲ့ဘက္မွာ သူက ေျခာက္ခန္းသြားတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္တယ္ဆိုပါေတာ့။
သံခ်ည္သံေကြး လုပ္ၿပီးေတာ့ သံခ်ည္သံေကြးရဲ႕ ဟိုဘက္ ဘာတတ္စရာရွိေသးလဲ။ ဥပမာ- ဘာမွတတ္စရာ
သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ စားပြဲထုိးဆိုပါေတာ့။ စားပြဲထုိး ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ေကာင္းၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္လည္းပဲ
စက္႐ံုအလုပ္သမားလုပ္တယ္။ စက္႐ံုမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘာပညာတိုးတက္ဖို႔ရွိလဲ။
ဥပမာ- ကားေမာင္းတယ္။ ကားေမာင္းတာကေနၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ရေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အဖို႔မွာ
ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔လို႔အတြက္ကိုသိပ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔
ပညာမတိုးဘဲနဲ႔ သူမ်ားခိုင္းတာသာလွ်င္ လုပ္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ထုတ္ေပးေနရတဲ့ဟာ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံ
စည္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီဦးေႏွာက္ အရင္းအႏွီးေပါ့။ အဂၤလိပ္
လိုေျပာရင္ေတာ့ creative thinking ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ ငါဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေတာ့
တီထြင္ႀကံစည္တဲ့ စိတ္ကူး စိတ္သန္း ေခါင္းပါးသြားတတ္တယ္။ တီထြင္ဥာဏ္တုန္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအ
ရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္ကိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းသလဲဆုိလို႔ရွိရင္
ကို္ယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကိုျပန္လာလုိက္တယ္။ ျပန္လာလုိက္တဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ (၄-၅) ႏွစ္
အေတာအတြင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔လုိေငြရင္းေငြႏွီးမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပည္ပကို မသြားႏုိင္ဘူး။
မသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာပဲေနတယ္။ ေနတဲ့အခါၾကေတာ့၊ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ေျမပဲစိုက္
ခင္းလုပ္တဲ့ ကေလးတေယာက္ရွိတယ္။ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္းေရာင္းတယ္။ ေနာက္ၾကေတာ့ ငါ ဒီအတိုင္းေနလို႔ရွိ
ရင္ေငြအျမတ္နည္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေျမပဲကို ငါကိုယ္တိုင္သြားၿပီးေတာ့မံုရြာကေနၿပီးေတာ့ မႏၲေလးကို သြား
ခ်မလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ရန္ကုန္အထိေအာင္ဆင္းမလား။ ဒါေတြ စဥ္းစားလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကူးသန္းေရာင္း
၀ယ္ေရးကိုသူသေဘာေပါက္လာတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္း ေရာင္းမလား။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္
ေလွာ္ၿပီးေတာ့ ေရာင္းမလား။ အထုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းမလား။ စသည္အားျဖင့္ addedvalue ေပါ့ေနာ္
။ ေနာက္ထပ္ ကို္ယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ကိုယ္လုပ္တဲ့လုပ္အားကို ပိုၿပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တီထြင္
လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၿပီးေတာ့ျပန္လာတဲ့ကေလးကဒီ (၄-၅) ႏွစ္ရွိ
လုိ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာသူ႔သူငယ္ခ်င္း ကသူ႔ထက္ႀကီးပြားတုိးတက္ေနတာ၊ ျဖစ္ထြန္းေနတာ ျဖစ္သြား
တတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က တီထြင္မႈေခါင္းပါးသြားတဲ့ ဥစၥာဟာ အန္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။
ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တီထြင္မႈ ေခါင္းပါးသြားတဲ့ဟာမ်ဳိး၊ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးမ်ဳိး ကုန္မသြားေစခ်င္ဘူး။
ဒါက်ေနာ္ သူတုိ႔အတြက္ စိုးရိမ္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး မတုံးေစလုိလွ်င္
ေမး။ ။ အဲလိုမ်ဳိးတီထြင္တဲ့ဦးေႏွာက္တုံးမသြားေအာင္အခုေလာေလာဆယ္မွာအေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ႏုိင္
ငံရပ္ျခားမွာ ကို္ယ္ကာယကိုအားျပဳလုပ္ရတဲ့ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္ တယ္လုိ႔ဆရာအႀကံေပးျခင္
လဲခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ ဒီလိုခင္ဗ်။ က်ေနာ္ အဲဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစားပါတယ္။ သူတုိ႔ က ပင္ပန္းတဲ့အခါ
ၾကေတာ့ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘူး။ ဥပမာ- ျပန္သြားတယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ လုပ္အားေပး ရ အခ်ိန္ပိုဆင္းရတာေတြ
ရွိတယ္။ ျပန္သြားရၿပီဆို သူတုိ႔က အိပ္ခ်င္ၿပီ။ တနဂၤေႏြ တပတ္ကေလးမွာ တရက္တေလ ရျပန္ေတာ့လည္း
အေပ်ာ္ အပါးေလး ဘာေလး သြားခ်င္၊ လာခ်င္ အဲလုိကုန္ကုန္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူတို႔
ကုန္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုတန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဥပမာ- က်ေနာ္အႀကံဥာဏ္ေပးျခင္တာက သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး အထက္ဆင့္ လုပ္ငန္း ေပါ့ ဥပမာ-
သူသံခ်ီ သံေကြးကို သူလုပ္ေနတယ္။ သံခ်ီသံေကြးကို သူလုပ္ေနရင္းကေနၿပီးေတာ့ အထက္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ ပန္း
ရံကိုင္တဲ့လုပ္ငန္း။အထူးသျဖင့္ သံခ်ီသံေကြးအတြက္ မူလ ေဘာင္ခ်ေပး တဲ့ စီမံကိန္းလုပ္ငန္း၊ ဘယ္လိုဘယ္
လိုရွိရတယ္ ဘယ္လိုဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာေတြ။ အနီးစပ္ ဆံုးလုပ္ငန္းေတြကို သူကေနာက္တဆင့္ ေနာက္
တဆင့္ တက္တက္ၿပီးေတာ့ သိေအာင္လုပ္ေန ရင္းကေန အနားမေနဘဲနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မ်က္စိကို အနားမေနဘဲနဲ႔
ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးပမ္းသြားမွ သာလွ်င္ သူတုိ႔ဟာ ရၿပီးသားျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ တြက္တယ္။
ဥပမာ ကားေမာင္းတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကားေမာင္းတဲ့လုပ္ငန္း လုပ္ေနရတာပဲ။ သူကကားေမာင္းေန ရတာပဲ။
ဒါေပမယ္လို႔ သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးက စက္ျပင္တဲ့ လုပ္ငန္း။ အဲဒီ စက္ျပင္တဲ့လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ၿပီး ဆည္းပူးသင့္
တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းကို လုပ္ေန တဲ့ကေလးဟာ ဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သက္
ၿပီးေတာ့ စာစီစာ႐ိုက္၊ စာရင္းအင္းေပါ့။ တြက္တာေလာက္၊ စာရင္းသြင္းတာေလာက္၊ ထုတ္တာေလာက္၊
အဲေလာက္ေလးတင္မကဘဲနဲ႔ အဲဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ျမင္တ့ဲ ဥပမာ- ပ႐ိုဂရန္းမင္းလို ဟာမ်ဳိး။ ဟုတ္လားအဲဒါမ်ဳိး
ထိေအာင္ ဆက္ၿပီးေလ့လာတာမ်ဳိး။
သခင္စိတ္ထားပါ သူခိုးစိတ္မထားပါႏွင့္
ေျပာခ်င္တာက သီးျခားႀကီး မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔မျပတ္တဲ့ေနာက္တဆင့္ကို ဆက္ၿပီး ေတာ့ အၿမဲ
တန္း မျပတ္ေလ့လာေနပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဥစၥာက ဘာလဲဆိုလုိ႔ရွိရင္ မိမိကိုယ္မိမိ ႐ိုေသ
ၿပီးေတာ့ေနတဲ့ သခင္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာေပါ့။ သူမ်ား ခိုင္းတာတင္လုပ္ေန တယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒါ ကၽြန္စိတ္နဲ႔
တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္ေနတာတင္ပါ ျဖစ္မယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာမွ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သမွ် အသက္သာခိုၿပီးေတာ့
ကပ္ၿပီးေတာ့ေနမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္အဲဒါ သူခိုးစိတ္ေခၚတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာသူခိုးစိတ္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္
ၿပီးေတာ့ ကၽြန္စိတ္ လည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ သခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္ႏုိင္ေအာင္ေလ့လာေစခ်င္တယ္။
ကိုယ္ ရတဲ့ ဥစၥာသည္ ေငြေၾကးတြင္မကဘဲနဲ႔ ငါသည္ ပညာမပါဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကိုမျပန္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္မ်ဳိး
နဲ႔ ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ကိုယ့္လုပ္ငန္းနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ေနရာ မွာရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ဆံုး
ပညာကို ရႏိုင္သမွ်ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ျပန္လာလွ်င္ အင္မတန္ႀကီး တဲ့အျမတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔
က်ေနာ္ေျပာ ခ်င္ပါတယ္။
ေမး။ ။ ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ အဲေတာ့ တဘက္ကလည္း ျပန္ၾကည့္လို႔ရွိလွ်င္ ကေန႔လူငယ္ေတြအမ်ားစုေပါ့ေနာ္ အခု
လို ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာသြားၿပီးေတာ့အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ ျပည္တြင္းမွာ စီးပြားအက်ပ္အ
တည္းေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ သြားၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာေျပာသလိုအရင္းအႏွီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားပါ
တယ္။ သို႔ေသာ္ တဘက္က ဆရာ့အေနနဲ႔ေနာင္ႏုိင္ငံျခား သြားမယ့္လူငယ္ေလးေတြကို စိုးရိမ္မိေတာ့ သူတို႔
အတြက္ အားပ်က္သြားေစႏုိင္မယ့္ အေနအထား မ်ဳိး ရွိႏိုင္မယ္လို႔မ်ားယူဆမိလားခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ အားပ်က္တယ္ဆိုတာနဲ႔အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ျပင္
တာနဲ႔ဆိုတာက တမ်ဳိးစီပါ။ တကယ္လုိ႔အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုလို႔ရွိလွ်င္ ပ်က္ႏိုင္တယ္။ ပ်က္တယ္ဆိုတာ တကယ့္
ကိုပ်က္သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အေျခအေနအကုန္လံုးကို ကိုယ့္အေျခအေနအကုန္လံုး။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန
အကုန္လံုးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ပ်က္သြားၿပီး မသြားျဖစ္တာဟာ သြားၿပီး ဒုကၡေရာက္တာနဲ႔စာရင္ အင္မတန္သက္
သာပါတယ္။ တကယ္လို႔ သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အားမျပတ္ေစတဲ့ နည္းလမ္း အဲဒါေတြအကုန္လံုးတြက္၊ ဒါေတြ ငါ
ရင္ဆိုင္ႏုိင္သလား၊ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြငါေပးႏုိင္သလားတြက္၊ တြက္ၿပီးမွ သြားလို႔ရွိလွ်င္ ဒီ (Prepare) ေနာ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသင့္ျပင္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီလုိကေလးမ်ဳိးအတြက္ပိုၿပီး အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္
ထင္ပါတယ္။
မိသားစုပတ္၀န္းက်င္အရင္းအႏွီး
ေမး။ ။ ဟုတ္ကဲ့အမ်ားႀကီးေကာင္းပါတယ္ဆရာ။အခုလို ေဆြးေႏြးေျပာျပတာေလ။လူငယ္ ေတြအတြက္ ကို
။ ေနာက္ ထပ္ေရာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြကိုဘာမ်ားမွာၾကား ခ်င္ေသးလဲခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ က်ေနာ္ ခုနဥစၥာျပန္ဆက္ခ်င္တယ္။ အဲဒီဆံုး႐ံႈး မႈေတြဆိုလိုက္တဲ့
ကိစၥထဲမွာေနာ္။ အရင္းအႏွီးေတြအထဲမွာပထမဦးဆံုး စၿပီးေတာ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုေတာ့ မိသားစု ပတ္
၀န္းက်င္။ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ကိုယ္ကင္းကြာသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီကင္းကြာ သြားတဲ့ (၅)ႏွစ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအ
လဲေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္ေထာင္က်သြားႏိုင္တယ္။ အကိုျဖစ္တဲ့သူက အုိးခြဲသြားႏုိင္
တယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့သူကက်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာ ႏုိင္တယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ အဲဒီဥစၥာမ်ဳိးေတြမွာ ကိုယ္
က တာ၀န္ယူရတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြ ပါလာႏုိင္တယ္။ တာ၀န္မယူဘဲနဲ႔ ေနႏုိင္ တာလည္း ပါလာႏုိင္တယ္။ အဲေတာ့
တာ၀န္ဆက္ယူရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီ့အရင္းအႏွီးအတြက္က လည္း သူကျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။အဲဒါ ခုနက ေျပာ
တဲ့ မိသားစုပတ္၀န္းက်င္ အရင္းအႏွီး။ ၿပီးေတာ့ ဆိုၾကပါစို႔။ မိဘကေနၿပီးေတာ့ မက်န္းမာဘူးဆုိလု႔ိရွိလွ်င္ ကိုယ္
က ပစ္ထားလို႔လည္းမရဘူး။ တတ္ႏုိင္သမွ် တဘက္တလမ္းက တာ၀န္ယူရေတာ့မယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြ
ကလည္းရွိေသးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ မိသားစုအရင္း အႏွီး။ ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ေျပာင္းလဲသြား တဲ့
အေျပာင္းအလဲေတြ။ အဲဒီ့ အေျပာင္းအလဲ ေတြရဲ႕အရင္းအႏွီးေတြ။ ဥပမာဆိုၾကပါဆို႔။ ကိုယ္သြားတုန္းကစီး
ပြားေရး၀န္းက်င္ကတမ်ဳိး။ ခု ကိုယ္ျပန္လာေတာ့ တမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ၀န္းက်င္က ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့
လမ္းေတြက ေရလမ္း။ ခုကားလမ္းျဖစ္သြားၿပီ။ ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့ ကားလမ္းေတြ ခုက် ရထား
လမ္း ျဖစ္သြားၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္က ကုန္သြယ္မယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး လမ္းေၾကာင္းေတြက
ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အမ်ားႀကီး။
ေနာက္တခုက ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတခုလံုးက ေျပာင္းသြားတာေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ဥပမာဆို ပါေတာ့။ ကိုယ္
သြားတုန္းက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ကြင္းျပင္ႀကီး ခုၾကေတာ့ ကြန္ဒိုမီနီယံတိုက္ ခန္းေတြျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တ
ခါတရံက်ေတာ့ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ရြာေလးက ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါက ခုနကေျပာတဲ့ စီမံကိန္းထဲမွာပါသြား။ ကုိယ္
သြားတုန္းက ရြာေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ေမြးျမဴေရး၀န္းက်င္ႀကီး
ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကိုယ္သြားတဲ့အခါတုန္းက ေက်းရြာ။ အခုက်ေတာ့ ေရႀကီးလုိ႔ ဘာႀကီးလို႔ အစရွိသျဖင့္ အ
မ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီပတ္၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲေတြကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း
တခ်က္စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။
ေနာက္တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က စုေဆာင္းထားတဲ့ေငြက ဘယ္မွာထားလဲ။ ကိုယ့္ဆီမွာ ထားသလား။
ဘဏ္မွာထားသလား။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ စုထားသလား။ အိမ္ျပန္ၿပီးပို႔ရလား။ ပို႔ရ လို႔ရွိလွ်င္ အဲဒီေငြေၾကးကို
ထိန္းသိမ္းတဲ့သူက ဇနီးလား၊ မိဘလား။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိလွ်င္ အေပါင္းအသင္း ထဲ
ကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မိတ္ေဆြလား။ အဲဒီေတာ့ ဇနီးသည္ဆီ ပို႔မယ္ဆုိပါေတာ့။ ဇနီးသည္
က ေငြေၾကးထိန္းသိမ္းတဲ့ဥစၥာမလိမၼာဘူး ဆုိပါေတာ့။ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။
ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ယူၿပီးျပန္ လာတဲ့ေငြက (၂) သိန္း၊ (၃) သိန္းပဲရွိလွ်င္ အဲဒါေလးပဲ။ အဲဒါေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း
အေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႔ တလေလာက္စားလိုက္ေသာက္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပို္က္ဆံ သံုးစရာမရွိေတာ့ဘူး။
အရင္းအႏွီးဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး။ မရွိေတာ့ကို ေနာက္ထက္တခါေခ်းၿပီးေတာ့ တခါျပန္ထြက္ရတယ္။
အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း က်ေနာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ အဲဒါဇနီးသည္မလိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ ေျပာ
တာ။ ဇနီးသည္က လိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ေတာ့ပို႔လိုက္တဲ့ေငြကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တုိးပြားေအာင္၊ ခိုင္ၿမဲေအာင္လုပ္ထားႏိုင္
တယ္။ ဒါ အားကိုးရတဲ့အေျခအေန။ ေကာင္းၿပီ မိဘကထိန္းမယ္။ မိဘက ထိန္းမယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ မိဘ
လက္ထဲမွာအၿမဲတန္းရွိ ေနမွလား။ သို႔မဟုတ္ တျခားေသာ သားခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြေပၚလာႏိုင္သလား။
ဥပမာ- အကိုအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သူက စီးပာြြးေရးပ်က္သြားလို႔၊ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ (သို႔မဟုတ္) အခ်ဳပ္ထဲ၀င္သြား
ရလုိ႔ ပိုက္ဆံကုန္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒီဟာ စိုက္ထုတ္ၿပီး မိဘကသံုးလိုက္ရတယ္ဆိုပါ ေတာ့။ ကိုယ္ ဘယ္လို
လုပ္မလဲ။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္အေျခအေန။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့ စီးပြားဟာ ကိုယ့္ေနရပ္ ဇာတိေျမမွာ
ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခိုင္လဲဆိုတာ ျပန္တြက္မိရဲ႕လား။ ဒါေတြလည္းစဥ္းစားဖို႔လုိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
လူမႈေရး၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲ
ေနာက္တခုက လူမႈေရး၀န္းက်င္အေနနဲ႔ ေျပာင္းသြားတာရွိတယ္။ လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔စီးပြား ေရး၀န္း
က်င္ေတြ နဲ႔ ေရာၿပီးေတာ့ေျပာင္းသြားတာ။ ဥပမာ- အရင္တုန္းက လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြကလဖက္ရည္ဆုိင္
ထိုင္တယ္။ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေက်းရြာမွာဘိလိယက္ခံုေတြက ေရာက္ေနၿပီ။ ဥပမာ-
ကာယာအိုေကေတြေခတ္စားလာတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီ ေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာသြားၿပီးေတာ့
စီးပြားေရးလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ထက္ႀကီးပြားခ်င္ႀကီးပြားေနတတ္တယ္။ ေျပာခ်င္တာက စီးပြားေရး
၀န္းက်င္ေၾကာင့္မို႔လို႔ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါမွာဆံုး႐ံႈးရ
တဲ့အရင္းအႏွီးေတြ မ်က္ေျခ ျပတ္သြားတတ္တယ္။ ကိုယ္မ်က္ေျချပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္
မွာအေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ကိုယ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တခါထပ္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္
ငံျခားေရာက္သလို ျပန္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္ေနရာကေနစၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုဦး
တည္ရာမွန္းမသိျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္အရပ္ ကိုယ့္ေဒသကိုမ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္
ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတဲ့ဟာကို အၿမဲတန္းမျပတ္ သိေနေအာင္ႏိုင္ငံျခားကေနၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစား သင့္တယ္လို႔
က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒါတခ်က္။
ေနာက္တခ်က္က ဘာရွိေသးလဲဆိုေတာ့ ကို္ယ္က ႏုိင္ငံျခားမွာေနရင္းကေန တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေရာ
အဲဒါ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခ်င္က်တတ္တယ္။ က်တဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကိုယ့္အမ်ဳိးသမီးက
ဗမာအမ်ဳိးသမီးပဲလား။ ေနရပ္ကိုျပန္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္လို႔ရွိရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မလား။ ႏုိင္
ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြက ဘယ္ႏုိင္ငံလဲ။ အဲဒီက ဘာသာေရး၊ ကိုးကြယ္ေရး
ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အသက္ႀကီးတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ႏိုင္မ လား။ဒါေတြအကုန္လံုး စဥ္းစားရေတာ့မယ္။
အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံျခားမွာ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုခ်င္ေတာင္မွ ကိုယ့္ေဒသပတ္၀န္းက်င္ နဲ႔
လည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ကြာေနၿပီ။ ကိုယ့္သား၊ ကိုယ္သမီးရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ကြာသြားၿပီ။ ကိုယ့္သားသ
မီးေတြ ထြန္းကားလာတဲ့အခါမွာဗမာအမ်ဳိးသားတေယာက္က ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ မိဘဘ၀ မ်ဳိးကို မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္
ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႕ မိဘအျဖစ္နဲ႔ကိုယ္ေရာက္သြားေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ စဥ္းစား
ထားဖုိ႔ဆိုတာလိုတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ။
(မွတ္ခ်က္)။ ။ အထက္ပါ ဆရာ ေအာင္သင္းရဲ႕ တင္ျပထားပုံေလးကေတာ္ေတာ္ေလးမွန္ ကန္ေနတာေတြ႔ရ ပါ
တယ္... ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔လုိ ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ႕ သူေတြ အားလုံး ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ ဖတ္ျပီး ကုိယ္႔
လက္ရွိ အေျခ အေနေတြကုိ ျပန္သုံးသပ္ သင္႕တယ္ လုိ႕ ထင္ပါတယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေပးလုိက္ရတာနဲ႕
ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ျပန္ရလုိက္တာ မတန္ပါ ဘူး... ကၽြန္ေတာ္ဆုိရင္ ျပည္ပ မွာေနခဲ႕တာ 10 ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ
မုိ႔ေပးဆပ္ ခဲ႕ရတဲ႕ အခ်ိန္ေတြ၊ လုပ္အားေတြ နဲ႕ ျပန္ရလာတဲ႕ အက်ိဳး ခံစားခြင္႔ ေတြ ကုိခ်ိန္ထုိး ၾကည္႕ရင္
မတန္ဖူးလုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္ ... ဆရာ ရဲ႕ ဒီေဆာင္းပါး ေလးဖတ္လုိက္မိ ေတာ႕ ကုုိယ္႔ကုိ ကုိယ္လည္းျပန္လည္
ဆင္ျခင္ မိပါတယ္... ဆရာေျပာ ခဲ႕သလုိပါပဲ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္႔ရဲ႕အမိႏုိင္ငံကုိ ျပန္ဖုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးျပီး
ပူပန္ ေနမိပါတယ္...ငါ ျပန္ေရာက္သြား ရင္ ဘာေတြကုိ ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ စလုပ္ရ လည္း ဆုိတဲ႕ စုိးရိမ္ပူ
ပန္တဲ႕ စိတ္ေတြျဖစ္ေန မိတာပါ... ကုိယ္ ထြက္ခြာ သြားတဲ႕ 10 ႏွစ္တာ အေတာအတြင္း အေျခအေနေတြ
ကလည္း အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲ သြား သလုိ အားလုံး ကုိအသစ္ကေန ျပန္စရ မွာမုိ႕ ဆရာေျပာသြားတဲ႕ “ အ
ရြယ္ အႏွီး ” ကလည္း ဒီမွာ လာစကားေျပာေနပါ ျပီ... ျပည္ပေရာက္ ဘ၀တူ ညီအကုိ ေမာင္ႏွ မ အားလုံးဖတ္
သင္႕တယ္ ထင္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ တင္ျပေပး လုိက္ပါ တယ္ ခင္ဗ်ာ....။
ပုံ၄၆...။ စစ္တပ္ဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ေျပာင္ထားေသာမႏၱေလးနန္းတြင္းရွိ အေဆာင္တခုေရွ႕တြင္ အမွတ္တရဓါတ္ ပံုအရိုက္ခံေနေသာ အဂၤလိပ္အရာရွိႀကီးမ်ား။
ပုံ၄၇...။ ျမန္မာဝန္ႀကီးတဦးႏွင္း၎ဧ။္မိသားစု (ဝက္မစြတ္ဝန္ဟုထင္ပါသည္)
ပုံ၄၈...။ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးေဆာက္လုပ္ေပးထားေသာ ခရစ္ယန္ သာသနာျပဳ ဆရာမတ္ႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ထိုေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ မင္းညီမင္းသားမ်ား။
ပုံ၄၉...။ အဂၤလိပ္မ်ားသိမ္းပိုက္ၿပီးစ မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္။
ပုံ၅၀...။ အဂၤလိပ္ေဆးတပ္။
ပုံ၄၆...။ စစ္တပ္ဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ေျပာင္ထားေသာမႏၱေလးနန္းတြင္းရွိ အေဆာင္တခုေရွ႕တြင္ အမွတ္တရဓါတ္ ပံုအရိုက္ခံေနေသာ အဂၤလိပ္အရာရွိႀကီးမ်ား။
ပုံ၄၇...။ ျမန္မာဝန္ႀကီးတဦးႏွင္း၎ဧ။္မိသားစု (ဝက္မစြတ္ဝန္ဟုထင္ပါသည္)
ပုံ၄၈...။ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးေဆာက္လုပ္ေပးထားေသာ ခရစ္ယန္ သာသနာျပဳ ဆရာမတ္ႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ထိုေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားေနေသာ မင္းညီမင္းသားမ်ား။
ပုံ၄၉...။ အဂၤလိပ္မ်ားသိမ္းပိုက္ၿပီးစ မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္။
ပုံ၅၀...။ အဂၤလိပ္ေဆးတပ္။
