မၾကာျမင့္ေသးေသာ အခ်ိန္က အဘုိးတစ္ေယာက္ စာေရးသူထံေရာက္လာ၏၊သူ႔ စိတ္
ထဲ ေက်နပ္မႈမ႐ွိေသာ ခံစားခ်က္အခ်ဳိ႕ကုိစာေရးသူအားေလွ်ာက္ထား၏၊ အထူးအဆန္း
ေတာ့မဟုတ္၊ခုေခတ္္ မိသားစုျပႆနာလူမႈျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ထဲ
က တစ္ခုသာျဖစ္ပါ၏။
`ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြနဲ႔ ေနထုိင္ရတာ အေတာ္ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရတယ္၊ သူတို႔
ကသူတုိ႔ သေဘာခ်ည္းျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လူႀကီးေတြကုိေဘးဖယ္လာ ၾကတယ္၊ေဘး ဖယ္
ေတာ့လည္း ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိမဖယ္ၾကဘူး၊ အဘုိးႀကီး အဖြားႀကီး သုံးမရတဲ့ပုံမ်ဳိး၊ သူ တို႔
က ဘယ္ေလာက္သိေနၾကလုိ႔လဲ၊ တကယ္ဆိုတပည့္ေတာ္တုိ႔က ေမြးထုတ္လုိက္လို႔ လူ႔
ဘ၀ေရာက္လာၾကတဲ့ ကေလးေတြပဲ၊ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ ေမ်ာက္ကကိုယ့္ျပန္ေျခာက္ေန
တာကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ လက္မခံႏိုင္ဘူး ကိုယ္ေတာ္´
ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ (ေဒါသနဲ႔ေမာဟ) ေျပာေနေသာ အဘိုး၏စကားကို နားေထာင္ၿပီး စာ ေရး
သူက ၿပဳံးလုိက္ပါ၏။ ထုိသို႔ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးလုပ္ေနသည္ကိုေက်နပ္ဟန္မရွိေသာအဘုိးက
အဘိုး။ ။ကိုယ္ေတာ္က ဘယ္ႏွယ့္ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးလုပ္ေနတာလဲ၊ တပည့္ေတာ္ တုိ႔လို
လူႀကီးေတြဘက္က စစ္ကူရမလားလို႔ ကိုယ္ေတာ္ကိုေလွ်ာက္တာ။
စာေရးသူ။ ။ လူငယ္နဲ႔လူႀကီး စစ္ပြဲျဖစ္ေနၿပီလား- အဘုိးရဲ႕။
အဘိုး။ ။ ကိုယ္ေတာ္ကလဲ စကားကပ္ေနၿပန္ပါၿပီ၊ စစ္ပြဲေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မ လဲ၊
ျပႆနာျဖစ္ေနတဲ့သေဘာကိုေျပာတာပါ။
စာေရးသူ။ ။ အင္း - လူႀကီးေတြကလဲ `ငါေမြးထားတဲ့သားပဲ၊ ငါေမြးထားတဲ့ သမီးပဲ
ငါခုိင္းတာလုပ္၊ ငါေမးတာေျဖ၊ ငါေပးတာယူ၊ ငါေကၽြးတာစား၊ ငါထားသလိုေန´ဆို တဲ့
မာန္မာနေတြ ထားေနၾကသေရြ႕ လူငယ္ေတြဘက္ကလည္း `အေဖ့ထက္ သား တစ္
လႀကီး´ဆုိတဲ့ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ လူလည္ႀကီးလုပ္ေနၾကသေရြ႕ ဒီျပႆနာေျပလည္ဖို႔မလြယ္ဘူး
လို႔ ထင္တယ္၊လူႀကီးကလည္း လူႀကီးအေလွ်ာက္၊လူငယ္လည္း လူငယ္အေလွ်ာက္
ေလာကႀကီးကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းက ေက်းဇူးျပဳေနၾကတာပဲလုိ႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လုံးက
ျဗဟၼစုိရ္အျမင္နဲ႔ ျမင္ႏိုင္ၾကပါမွ ဒီျပႆနာအဆင္ေျပလိမ့္မယ္၊ လူႀကီးေတြဟာလူငယ္
ေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းမရွိမျဖစ္လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေနဖို႔လိုသလုိ လူငယ္ေတြကလည္း လူ
ႀကီးေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းမရွိမျဖစ္လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္ေနဖို႔လိုတယ္၊ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ႏွစ္
ဘက္လုံး အခ်င္းခ်င္း လူပိုလို႔ မျမင္ၾကရင္ ဒီျပႆနာေျပလည္မွာပါ။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕လုိအပ္
အဘုိး။ ။အို-ကိုယ္ေတာ္ အေတြးအေခၚေလး ဘယ္ဆိုးလုိ႔တုန္း၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕
တန္ဖိုးဟာ အေတာ္ႀကီးမားတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမတၱသုတ္မွာ ေမတၱာပို႔နည္း
(၁၁)နည္း အနက္ ေနာက္ဆုံး(၃)နည္းအရ ေမတၱာပို႔တဲ့အခါ-
လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ၊
အထင္ေသးျခင္း အခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ၊
ဆင္းရဲလိုျခင္း အခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ ဆိုျပီး လူသားအခ်င္းခ်င္းတန္ဖိုးထား
ဖို႔နဲ႔ ေမတၱာထားဖို႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္က လမ္းညႊန္ခဲ့တာေပါ ့ေနာ္ ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ လူအခ်င္းခ်င္း အေကာင္းျမင္၀ါဒရွိၾကဖို႔ တစ္ဦးအက်ဳိး
ကို တစ္ဦးက လိုလိုလားလားရွိၾကဖို႔ သိပ္အေရးၾကီးတယ္ေလ။
အဘိုး။ ။ ဒါနဲ႔ လူပိုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလို တာလဲ ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ မိသားစုအတြက္ အဖဲြ႔အစည္း တစ္ခုအတြက္ ကိုယ့္နိုင္ငံအတြက္ အသံုးမ
တဲ့လို႔ မလိုအပ္ေတာ့လို႔ ပိုေနတဲ့လူကို လူပိုလို႔ေခၚတယ္။
အဘိုး။ ။ လိုအပ္ေနေသာလူလား ပိုေနေသာလူလားဆိုတာ ဘယ္လိုစစ္တမ္း ထုတ္
မလဲ ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ အဘိုးအခ်ိန္ရတယ္ေနာ္ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ေဟာ္ ေတာ္မူခဲ့
တဲ့ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠ နိပါတ္က ပေတာဒသုတၱန္နဲ႔ ညိွျပီးစစ္တမ္းထုတ္ ျပမယ္။
အဘိုး။ ။ အခ်ိန္ရပါတယ္ကိုယ္ေတာ္ အမိန္႔ရွိပါ။
စာေရးသူ။ ။ ေလာကမွာ ျမင္းေလးမ်ဳိးရွိတယ္တဲ့ အဘိုးရဲ့၊အခ်ိဳ႕ေသာျမင္းက သခင္ ၀ံ့ျပလိုက္ေသာ ႏွင္တံအရိပ္အေယာင္ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ အရွင့္ အ လိုက်
ေဆာင္ရြက္တတ္တယ္တဲ့၊ အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကို ပထမတန္းစားျမင္း၊ အဆင့္(၁)ျမင္းလို႔
မွတ္ခဲ့ေနာ္။
အခ်ဳိ႔ေသာျမင္းက ႏွင္တံအရိပ္အေယာင္ျမင္ယံုနဲ႔ ဘာမွမထူးျခားဘူး၊ အရွင္သခင္ က
ႏွင္တံျဖင့္ျဖစ္ေစ လက္ျဖင့္ျဖစ္ေစ အေမႊးအမ်ွင္ေတြကို ပြတ္သတ္လိုက္မွ ထိုးဆြလိုက္
မွ အရွင္သခင္အလိုက်လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္တတ္တယ္တဲ့၊ အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကို ဒုတိယ
တန္းစားျမင္း အဆင္(၂)လို႔ မွတ္ခဲ့ပါ။
အခ်ဳိ႕ေသာျမင္းက ႏွင္တံအရိပ္အေယာင္ျမင္ရံုနဲ႔ ဘာမွမထူးျခားဘူး၊ အရွင္သခင္ က
ႏွင္တံျဖစ္ေစ၊ အေမႊးအမ်ွင္္ပတ္သတ္ေပမဲ့လည္း မတုန္လႈပ္၊ သို႔ေသာ္ ေသြးစို႔ရံု အ
သားေပါက္ေအာင္ ထိုးလိုက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အသားနာက်င္ျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ အရွင္
သခင္အလိုက် လိုက္နာေဆာင္ရြက္တယ္တဲ့၊ အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကိုေတာ့ တတိယတန္းစား
ျမင္း အဆင့္(၃)လို႔ မွတ္လိုက္ပါ။
အခ်ဳိ႔ေသာျမင္းက ႏွင္တံျပလည္းမလႈပ္ အေမႊးအမ်ွင္ပြတ္သပ္လည္းမလႈပ္၊ ေသြး ထြက္
ေအာင္ အသားေပါက္ေအာင္ ထိုးႏွက္လည္းမလႈပ္ ႏွင္တံထိပ္မွာ သံခၽႊန္နဲ႔အရိုး ခိုက္
ေအာင္ခပ္နာနာေလးထိုးစိုက္လိုက္မွ အရွင္သခင္အလုိက် ေဆာင္ရြက္တယ္တဲ့၊
အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကိုေတာ့ စတုတၳတန္းစားျမင္း အဆင့္(၄)ျမင္းလို႔ မွတ္ပါ။
အဘိုး၊ ျမင္း(၄)မ်ဳိးစံုသြားျပီေနာ္၊ အဲဒီျမင္းေတြကို ဗုဒၶဘုရားရွင္က ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရွင္
သခင္ခိုင္းတာလုပ္ အရွင္သခင္အလိုက် ေဆာင္ရြက္တတ္တဲ့ အတြက္ အာဇာ နည္ျမင္း
ျမင္းေကာင္းေတြလို႔သတ္မွတ္ထားတယ္၊ သခင့္အတြက္လိုအပ္ေနဆဲ အသံုး က်ေနဆဲ
ျမင္းေတြေပါ့။
အဲလိုပဲ ေလာကမွာလူ(၄)မ်ဳိးရွိတယ္တဲ့ …………
အခ်ဳိ႕ေသာလူသည္`ဤမည္ ဤျမိဳ႕မည္ေသာ ျမိဳ႕ ရြာ လမ္း၌၊ ဤမည္ ဤမည္
ေသာ မိန္းမသည္လည္းေကာင္း၊ ေယာက္်ားသည္လည္းေကာင္း ဒုကၡေရာက္ေနသ တဲ့၊
ေသ ဆံုးသြားသတဲ့´လို႔အသံၾကားရရံုနဲ႔ ငါလည္းတစ္ေန႔ေသမွာပါလားလို႔ သတိသံေ၀ဂ
ၾကီးစြာရျပီး ဘုရားရွင္လမ္းညႊန္သည့္အတိုင္း က်င့္ၾကံက်ဳိးကုတ္အားထုတ္၏၊ အမွန္တ
ရားကို ေရွ့ရႈ၏၊ ပညာျဖင့္ အရာရာကိုသေဘာေပါက္၏၊ သိျမင္၏တဲ့၊ အဲဒီလူမ်ဳိးကေတာ့ အဆင့္(၁)လူတန္းစားပါပဲ၊ ႏွင္တံျမင္ယံုနဲ႔ ခိုင္းတာလုပ္တဲ့ျမင္းမ်ဳိး သတင္းစ ကားၾကား
ရယံုနဲ႔ သတိသံေ၀ဂရသြားတဲ့လူေပါ့။
အခ်ဳိ႔ေသာလူကေတာ့ အနိ႒ာရံုသတင္း နာေရးသတင္း စကားေတြၾကားရရံုနဲ႔ ေတာ့
ဘာမွျဖစ္မလာဘူး၊ သို႔ေသာ္ကိုယ့္မ်က္စိနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါမွာ သတိသံေ၀ဂရတတ္ၾကပါတယ္၊ သူကေတာ့ အဆင့္(၂)လူတန္းစားေပါ့။
အခ်ဳိ႕ေသာသူက အနိ႒ာရံုသတင္း နာေရးသတင္း ေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွၾကားရေပမဲ့လည္း
သံေ၀ဂမရ၊ ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေပမဲ့လည္း သံေ၀ဂမရ၊ သို႔ ေသာ္
ကိုယ့္ေသြးသားထဲက ကိုယ့္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ပ်က္စီးဆံုးရႈံး သြားျပီ
ဆိုတဲ့ အခါမွာ သံေ၀ဂရတတ္ပါတယ္တဲ့၊ သူကေတာ့ အဆင့္(၃)လူတန္းစားေပါ့။
အခ်ဳိ႔ေသာလူက အနိ႒ာရံုသတင္း နာေရးသတင္းေတြၾကားရံုနဲ႔လည္း သံေ၀ဂမရကိုယ္
တိုင္ အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းေတြကို ေတြ႔ျမင္ရေသာ္လည္းသံေ၀ဂမရ ကိုယ္ေသြးသားကိုယ့္
မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ပ်က္စီးဆံုးရႈံးသြားတဲ့အခါမွာလည္း သံေ၀ဂ မရ၊
သို႔ေသာ္ ကိုယ္တိုင္အလြန္ခံရခက္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးေတြနဲ႔ၾကံဳရတဲ့ အခါမွာ ေတာ့ သံေ၀ဂရတတ္ပါတယ္တဲ့၊ သူကေတာ့အဆင့္(၄)လူတန္းစားေပါ့၊ အဲဒီလူ(၄)မ်ဳိး ကို
ဘယ္အေျခအေနက်မွ သတိသံေ၀ဂရရ သူတို႔ဟာသံေ၀ဂရသြားၾကတဲ့အတြက္
အာဇာနည္လူသား၊ လူေတာ္လူေကာင္း လို႔ ဘုရားရွင္က သတ္မွတ္ေတာ္မူ
တယ္၊ ျမင္း ေကာင္း(၄)မ်ဳိးနဲ႔ လူေတာ္လူေကာင္း(၄)မ်ဳိး ဆက္စပ္မိတယ္ေနာ္။
အဘိုး။ ။ မွန္ပါ၊ ဆက္စပ္မိပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တဲ့ လူပိုဆိုတာကို လည္း
ရွင္းျပပါအံုး ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ ဟုတ္ပါျပီ ရွင္းျပပါ့မယ္အဘိုး နားေထာင္ေနာ္၊………..
ျမင္း(၄)မ်ဳိးထဲမွာ အက်ဳံုးမ၀င္တဲ့ ျမင္းမ်ဳိးဆိုပါေတာ့ ႏွင္တံလည္းျပမရ၊ အေမႊ အ
မွ်င္ပြတ္သပ္လည္းမလႈပ္၊ အသားထဲေပါက္ေအာင္ထိုးလည္း အေရးမစိုက္၊ အရိုး ခိုက္ ေအာင္ထိုးပါေသာ္လည္း ေပေတေတကပ္တီကပ္ဖဲ့လုပ္ေနတဲ့ျမင္းမ်ဳိးကိုဘယ္
လိုျမင္း လို႔သတ္မွတ္မလဲအဘိုး ေျပာၾကည့္ပါအံုး။
အဘိုး။ ။ ျမင္းပို ျမင္းဖ်င္းအသံုးမက်ေတာ့တဲ့ျမင္း သံုးမရေတာ့တဲ့ျမင္းလို႔ သတ္
မွတ္ရမွာပါ။
စာေရးသူ။ ။ အဲလိုပဲ အဘိုးရဲ့၊ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနာ္၊ ေစာေစာက ေျပာခဲ့
တဲ့ လူ(၄)မ်ဳိးထဲမွာမပါ၀င္တဲ့ လူမ်ဳိး။
(၁) အနိ႒ာရံုသတင္းစကားေတြ ခဏခဏ ၾကားေနရပါေသာ္လည္း သံေ၀ဂမရ၊
(၂) အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းေတြကိုမိမိကိုယ္တိုင္ေတြ႔ျမင္ေနရပါေသာ္လည္းသတိ သံေ၀ဂမရ၊
(၃) ကိုယ့္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆံုးရႈံးပ်က္စီး သြားပါေသာ္လည္း
သတိသံေ၀ဂမရ၊
(၄) ေနာက္ဆံုး မိမိကိုယ္တိုင္ ေရာဂါေပါင္းစံုနဲ႔ မထနိိုင္ေလာက္ေအာင္ ဖိစီးႏွိပ္စက္ခံရ
၍ အိပ္ရာထဲလဲေနပါေသာ္လည္း သတိသံေ၀ဂမရနိုင္ေသးတဲ့ လူေတြမရွိဘူးလား အဘိုး။
အဘိုး။ ။ ဟာ…….ရိွတာေပါ့ ကိုယ္ေတာ္ အမ်ားၾကီးပဲ။
စာေရးသူ။ ။ ဒါဆုိအဲဒီလို လူမ်ဳိးကို ဘယ္လိုအမည္တပ္မလဲ အဘိုး။
အဘိုး။ ။ အင္း……………ကိုယ္ေတာ္ေျပာသလိုဆို လူပို လူဖ်င္း အသံုးမက်တဲ့ သူ သံုး
မရတဲ့လူလို႔႔ပဲ အမည္တပ္ရေတာ့မွာေပါ့။
စာေရးသူ။ ။ လူပို ဆိုတာ အဲဒီလိုလူပဲေပါ့ အဘိုးရ။
အဘိုး။ ။ မွန္ပါ နားလည္ပါျပီကိုယ္ေတာ္ဟိုကျမင္းပုိ ဒီကလူပိုဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။
စာေရးသူ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ ဒါနဲ႔ အဘိုးကိုေမးခြန္းတစ္ခုထပ္ေမးခ်င္ေသးတယ္၊ အဘိုး
အိမ္မွာ အသံုးမက်တဲ့ျမင္းတစ္ေကာင္ ျမင္းပုိတစ္ေကာင္ရွိေနမယ္ဆိုရင္ အဘိုးအ ေနနဲ႔
အဲဒီျမင္းကို ဘာလုပ္ပစ္မလဲ။
အဘုိး။ ။ အို……….. ကိုယ္ေတာ္ကလည္း သံုးမရေတာ့ဘူးဆိုမွေတာ့ သား သတ္သ မားေတြဆီ ေရာင္းပစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၀ယ္မဲ့သူမရွိရင္လည္း သတ္ပစ္မွာေပါ့ ကိုယ္
ေတာ္၊ ျမင္းတင္းကုတ္မွာအရႈတ္ခံျပီးထားမေနနိုင္ပါဘူး၊ ေနရာပုတ္တယ္၊ ေျခရႈတ္တယ္၊
ျမင္းစာကုန္တယ္၊ ေျမေလးတယ္။
စာေရးသူ။ ။ ဟုတ္ျပီ ေက်နပ္ျပီ၊ အဘိုးအိမ္မွာ သံုးမရတဲ့ လူပိုတစ္ေယာက္ ရွိေနမယ္္
ဆိုရင္ေကာ။
အဘိုးအို။ ။ ေရာင္းပစ္မယ္ သတ္ပစ္မယ္ ကိုယ္ေတာ္၊ အရႈတ္ခံျပီးထားမေန နိုင္ပါဘူး၊ ဆန္ကုန္တယ္ေျမေလးတယ္။
အိုး………ရႈတ္ကုန္ပါျပီ ကိုယ္ေတာ္၊ ျမင္းနဲ႔လူနဲ႔ေရာကုန္ျပီ၊ကုိယ္ေတာ့္ လူက ေရာင္းရ သက္ရေအာင္လည္း ျမင္းမဟုတ္ေတာ့ခက္ေနၿပီ။
စာေရးသူ။ ။ အမယ္-လူပိုႀကီးကုိမွ ကုိယ္ေတာ့္လူ မလုပ္ပါနဲ႔၊ေက်ာင္းမွာ႐ႈပ္ပါ
တယ္၊ မေကာင္းေက်ာင္းပုိ႔ ဘုန္ႀကီးရင္ထဲဆုိ႔ ျဖစ္ေနပါအုံးမယ္၊ အဲဒါပဲ အဘုိးရဲ႕၊
လူမႈ ျပႆနာအခ်ဳိ႕ဟာ လူပုိေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတာ၊ ကုိယ္ကလူပိုျဖစ္ေနရင္ေတာ့
ကိုယ့္ သားသမီးကအစ ကုိယ့္ကုိေရာင္းခ်င္ေနမွာ ေသေစခ်င္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ ကုိယ့္
အလုပ္ ကုိယ္လုုပ္ရင္း ကုိယ္ဟာ လူပု္ိတစ္ေယာက္မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္ရင္ ပတ္၀န္း
က်င္က ကုိယ့္ကုိလုိအပ္ေနမွာပါ။
အဘုိုး။ ။ အင္း-ဒီသေဘာထိ တပည့္ေတာ္မေတြးမိဘူး၊ ငါလူႀကီးဆုိျပီး ငါတေကာ
ေကာေနရင္လဲလူပု္ိျဖစ္တတ္တယ္၊ ေနရာတကာ၀င္ပါရင္လဲလူပိုျဖစ္တတ္ တယ္၊ေနာက္
ဆုံးေတာ့ တရားအသိမ႐ွိရင္ လူပိုျဖစ္တတ္တယ္ဆုိတာ တပည့္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ ကုိယ္ေတာ္၊ ျပန္ခြင့္ျပဳပါအုံး၊ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ဟု ေလွ်ာက္ ထားကာ အဘုိးသည္
စာေရးသူအား ဦးခ်ကန္ေတာ့ကာ အိမ္သို႔ျပန္သြားေလ၏။ အဘိုး၏ အိမ္အျပန္ ခရီးသည္
ကား`ငါသာ လူပုိမဟုတ္လွ်င္ အိမ္က ကေလးေတြနဲ႔ အဆင္ေျပရမည္ဧကန္၊ လူငယ္လူ
ႀကီး သူ႔တာ၀န္နဲ႔သူ သူ႔အသိနဲ႔သူ လုပ္ကုိင္ေနၾကပါ လွ်င္ လူပုိဆုိတာမရွိေတာ့၊ လူပုိမရွိ
လွ်င္ လူမႈျပႆနာတစ္၀က္သာသာ ေျပလည္သြား ၿပီ၊ လူႀကီးကလည္း လူငယ္ကုိမ်က္
ေစာင္းထိုးစရာ အေၾကာင္းမရွိ၊ လူငယ္ကလည္း လူႀကီးကုိ အရုိအေသတန္စရာမလုိ၊ လူ ႀကီးႏွင့္လူငယ္``ကုိင္းးကၽြန္းမွီကၽြန္းကုိင္းမွီေန ႏုိင္ျပီ´´ဟုေတြးကာ စိတ္ေပါ့ပါးသြားမည္
ဟု စာေရးသူ၏စိတ္ထဲ၌ ယုံၾကည္မိပါ၏။
လူငယ္မ်ားကုိလည္း တစ္ခုေတာ့ သတိျပဳေစခ်င္ပါ၏၊လူငယ္ဟူသမွ်သည္ ေနာင္ အခ်ိန္ လူႀကီးလူအုိ ျဖစ္ရမည္မွာ ေသခ်ာ၏၊ မိ္မိတုိ႔ လူႀကီးျဖစ္ခ်ိန္၊ မိမိတုိ႔ အုိမင္းရင့္ ေရာ္ခ်ိန္၌ မိမိတုိ႔ကုိ ျပဳမူဆက္ဆံ ေစခ်င္သည့္အတုိင္း လက္ရွိအခ်ိန္၀ယ္ လူႀကီးလူအို မ်ားအေပၚ
ျပဳမူဆက္ဆံဖုိ႔ အေရးႀကီး၏၊ ကုိယ္က်ေတာ့ အေကာင္းခ်ည္းႀကိဳက္၊ အ ေကာင္းခ်ည္းျဖစ္
ခ်င္ေနၿပီး သူမ်ား အေပၚက်ေတာ့ မေကာင္းႏူိင္ဘူဆုိလွ်င္ သဘာ၀မ က်ပါေခ်၊ ထုိသူမ်ဳိး
ကုိ ေကာင္းတာလုပ္မွ ေကာင္းက်ဳိးရ၏။ မေကာင္းတာလုပ္က မ ေကာင္းက်ဳိးရ၏
ဟူေသာ ကံတုိ႔၏ ထုံးစံသေဘာ၊ ဓမၼတို႔၏ ထုံးစံသေဘာျဖစ္ေသာ ကမၼ နိယာမ ဓမၼနိယာ မ ျဖစ္စဥ္ကုိဆန္႔က်င္ ေနသူပင္ျဖစ္၏၊ ဆန္႔က်င္ပါမ်ားက တစ္ေန႔ေသာ အခါ၌ ကံႏွင့္ဓမၼ
တုိ႔က မိမိကုိဘုံရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ေခ်မႈန္းပစ္မည္ကုိ အထူး သတိ ျပဳမိၾကဖုိ႔လုိ၏၊ ထုိ႔
ေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ား အေနျဖင့္ လူၾကီးမိဘ၊ သက္ႀကီးရြယ္ အုိတုိ႔ကို
႐ုိေသေလးစား တန္ဖုိးထားတတ္ဖုိ႔ ျမတ္ႏုိးတတ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါ၏။
ဗုဒၶျမတ္စြာသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က အသီတိ မဟာသာ၀က(တပည့္ၾကီးရွစ္ က်ိတ္)တြင္
အပါအ၀င္ ရွင္လကု႑က ဘဒၵိယ ဟု အမည္တြင္ေသာ ရဟႏ ၱာအရွင္သူ ျမတ္တစ္ပါးရွိ၏၊ ထိုအရွင္၏ပံုသ႑ာန္သည္ အရပ္အားျဖင့္ပုကြ၏၊ ကိုယ္လံုးကိုယ္ ထည္ကလည္းေသး၏၊မ
သိသူမ်ားက ကိုရင္ေလးတစ္ပါးဟုထင္မွတ္၏၊ အခ်ဳိ႕ေသာ ရဟန္းသာမေဏမ်ားက ကစား
စရာအရုပ္ကေလး ဟုသေဘာထားကာ ထိပ္ပုတ္၊ ေခါင္း ပုတ္၊ ႏွာေခါင္းဆဲြ၊ နားရြက္ ဆဲြ
သကၤန္းစဆဲြကာ စၾကေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကေလွာင္ၾက မထိေလးစားျပဳမူၾက၏၊ အရွင္သူ
ျမတ္က ရ ဟႏၱာျဖစ္၍သီးခံနိုင္ေသာလည္း ျမင္ေတြ႔ ေနရသည့္ျမင္ကြင္းက ေလာကအ
လယ္မတင့္တယ္ေသာ ျမင္ကြင္းျဖစ္၏၊ ရဟႏ ၱာၾကီး တစ္ပါး လူၾကီးတစ္ေယာက္ကို မထီ
ေလးစား လုပ္ေနေသာ အျပဳ႕အမူအက်င့္စရိုက္ သည္ ကူးစက္ေရာဂါတစ္ခုအေနျဖင့္ လူအမ်ားထံသို႔ကူးစက္သြား ပါ က ေလာၾကီးတစ္ခု လံုး အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္နိုင္၏၊ ထို
အနာဂတ္အေရးကို ၾကိဳေတြးမိသိျမင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္သည္ တစ္ေန႔ေသာအခါ
ရဟန္း သာ မေဏတို႔အား အဆံုးအမၾသ၀ါဒေပး ေတာ္မူ၏။
ရဟန္းတို႔ သင္တို႔သည္ လကု႑ကဘဒၵိယေထရ္ကို မထီေလးစားမျပဳ႔႕လုပ္ၾက ႏွင့္၊ ထို
မေထရ္သည္ ငါဘုရား၏သာသနာေတာ္၌ ထင္ရွားေသာ ဓမၼကထိကတစ္ပါးျဖစ္ ၏၊ ရဟန္းတစ္ပါးလည္းျဖစ္၏၊ သူ၏အတိတ္ဘ၀ကျပဳ႕ခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ဤ
ဘ၀၌ အမ်ားတကာ၏ မထီေလးစားေစာ္ကားမႈကိုခံျခင္းျဖစ္၏၊ သင္တို႔သည္ အကု သိုလ္အမႈကို ျပဳသူအသစ္ အေမြဆက္ခံသူမျဖစ္ၾကေလႏွင့္။
ရဟန္းတို႔ သင္တို႔၏ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္မႈကိုခံရေသာ လကု႑ကဘဒၵိယမေထရ္ သည္ ေရွးေရွးကာလအတိတ္ဘ၀တစ္ခုက ဗာရာဏသီျပည္၌ နိုင္ငံအၾကီးအကဲ နိုင္ ငံ ေခါင္းေဆာင္မင္းတစ္ပါးျဖစ္ခဲ့၏၊ ထိုမင္းသည္အိုျခင္းသေဘာကိုမႏွစ္သက္အိုသြား
သည့္ အရာမွန္သမ်ွကို မၾကည့္ခ်င္ မျမင္ခ်င္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လက႑ကဘဒၵိယေလာင္
လ်ာ ျဖစ္ေသာ ထိုမင္းသည္ ဆင္အို ျမင္းအို ကၽြဲႏြားအိုစေသာ တိရစၧာန္တို႔ကိုေတြ႔လွ်င္
အေ၀း သို႔ေရာက္ေအာင္ႏွင္ထုတ္ေစ၏၊ အဘိုးအိုိုကိုေတြ႔လွ်င္လည္း ေျမျပင္တြင္ကၽြမ္း
ထိုးေစ၏ အဖြားအိုေတြ႔လွ်င္ တြန္းလွဲေစ၏။ လွည္အို ရထားအိုေတြ႔လွ်င္ ဖ်က္ဆီးေစ၏၊
အိုျခင္းကို မႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ထိုမင္းသည္ အိိုေသာအရာ၀တၳဳမ်ားကို ကေလးက
စားစရာ အရုပ္သဖြယ္ သတ္မွတ္၏၊ သူလုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေန၏၊ သူျပဳ႔သမွ် နုၾကရေသာ
အဖိုးအို အဖြားအိုမ်ားကိုၾကည့္၍ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနတတ္၏။
၀န္ၾကီး ၀န္ငယ္ အမတ္ၾကီး အမတ္ငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔ကလည္း လက္ခုတ္လက္၀ါး
တီး၍ အားေပးၾက၏၊ အတုလိုက္ကာျပဳမူၾကကုန္၏၊ ထိုနိုင္ငံ၌ေနထိုင္သူအမ်ားျပည္သူ
တို႔သည္ မင္း၏လုပ္ရပ္ၾကည့္၍ ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ျဖစ္ေနရေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏
မိအို ဖအိုတို႔ကို အျခားတိုင္းတစ္ပါးတိုင္းျပည္သို႔ ပို႔ထားၾကရကုန္၏၊ ထိုနိုင္ငံအတြင္း၌ လူ
ၾကီးမိဘ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား မရွိရေတာ့ကား ၾကီးသူကိုရိုေသေလးစားျခင္း မိဘကို ျပဳစု
လုပ္ေကၽြးျခင္း ဟူေသာကိုယ္က်င့္တရားတို႔သည္ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္စီးေလ၏၊ ၾကီး သူတို႔
ကို မထီေလးစားေစာ္ကားျခင္း မိဘတို႔ကိုပစ္ပယ္ထားျခင္း ဟူေသာ အဓမၼတရား သည္
သာ ထြန္းကားေလ၏၊ ထိုအခါ`အဓေမၼာ နိရယံ ေနဘိ´ အဓမၼသည္ အပါယ္ေလး
ဘံုသို႔ ပို႔ေဆာင္၏၊ ဟူသည္ႏွင့္အညီ ေသဆံုးသူအမ်ားစုသည္ အပါယ္ဘံုသို႔ေရာက္ရ
ကား အပါယ္ဘံု၌ သတၱ၀ါတို႔သည္ ျပည့္ႏွက္ေန၏၊ နတ္ျပည္၌ကား နတ္သားနတ္သမီး
ဦးေရေလ်ာ့ပါး၍ ခမ္းေျခာက္ေျခာက္ျဖစ္လာ၏။
ထိုအေခ်အေနကို သတိျပဳမိေသာ သၾကားမင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင္နတ္ျပည္တြင္နတ္
သား နတ္သမီးဦးေရေလ်ာ့နည္းေနရသနည္း ဟု ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္ရာ လူ႔ ျပည္ရွိ လ ကု႑ကဘဒၵိယေလာင္းလ်ာ မင္းဆိုးမင္းယုတ္မာေၾကာင့္ ဟု႕အေၾကာင္းအ ရင္းကိုသိရ
သိရသည့္အတြက္ ထိုမင္းကိုဆံုးမရန္ မိမိကိုယ္ကို လူအိုသ႑ာန္ဖန္ဆင္း၍ လွည္းအို
ႏြားအိုတို႔ကိုအသံုးျပဳကာ လွည္းအိုေပၚ၌ ရက္တက္ရည္အိုးႏွစ္လံုးတင္ျပီးလွ်င္ လူ႔ျပည္
သို႔ဆင္းခဲ့၏၊ လကု႑ကဘဒၵိယေလာင္းလ်ာ ဗာရာဏသီမင္းတစ္ပါးတည္းျမင္ ေတြ႔ေစ
ရန္ အဓိ႒ာန္၍ ထိုမင္း၏ေရွ့သို႔ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းႏွင္၏၊ လူအိုႏွင့္လွည္းအို ႏြားအို တို႔ကိုအျပိဳင္နက္တည္းေတြ႔ျမင္လိုက္ရေသာ ဗာရာဏသီမင္းသည္ အလြန္ပင္ စိတ္
ဆိုးမာန္ဆိုးျဖစ္ကာ မင္းမႈထမ္းေယာက္်ားတို႔အား ဖမ္းဆီးႏွိပ့္စက္ဖို႔ေစခိုင္းပါေသာ္
လည္း မည္သူမွ်မေတြ႔မျမင္ၾက၊ သူတစ္ဦးတည္းသာေတြ႔ျမင္ရကား သဲၾကီးမဲၾကီးျဖင့္ လိုက္လံဖမ္းဆီးဖို႔ၾကိဳးစားေလ၏။
ထိုအခါ သိၾကားအိုသည္ လွည္းကိုရပ္တန္႔ျပီး မင္း၏ဦးေခါင္းထက္၌ ရက္တက္ ရည္
အိုးတစ္လံုးကိုေမွာက္ခ်ေလ၏၊ ထပ္မံလိုက္လာျပန္ေသာအခါ ဒုတိယရက္တက္ရည္
အိုးတစ္လံုးကို သြန္ခ်လိုက္ျပန္၏၊ ဗာရာဏသီမင္းသည္ ဦးေခါင္းမွစ၍ တစ္ကိုယ္လံုး ရက္တက္ရည္တို႔ျဖင့္ရႊဲရႊဲစိုသြား၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရွက္လည္းရွက္သြား၏၊ တ
သက္လံုးလူအိုတို႔အေပၚတြင္ အနုိင္ယူခဲ့ပါလွ်က္ ဤအဘိုးအိုႏွင္က်မွ ငါအရႈံးေပးရ
ေလ၏၊ဟု ေတြးကာေၾကာက္စိတ္လည္း၀င္လာ၏၊ ထိုအခါ အဘိုးအိုဟန္ေဆာင္ထား
ေသာ သိၾကားမင္းသည္မွတ္သားေလာက္ေအာင္ဆံုးမျပီးမွ ကိုယ္ထင္ျပကာ ၀ရဇိန္ လက္ႏွက္ျဖင့္ခ်ိန္ရြယ္လွ်က္ -
ဟယ္ - တရားမေစာင့္ေသာ မင္းယုတ္ သင္ေရာတစ္ေန႔မအိုရျပီေလာ၊ သင္ သည္
အဖိုးအိုတို႔ကို ကစားစရာအရုပ္သဖြယ္ ႏွိပ္စက္ၾကည္စားသျဖင့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုတို႔
ကို ရိုေသေလးစားျခင္းဟူေသာ ေကာင္းေသာအေလ့အထသည္ လူ႔ျပည္၌ေပ်ာက္
ကြယ္ရေလျပီ၊ သင့္ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ လူအေပါင္းသည္ အပါယ္ဘံုသို႔ေရာက္ၾကရ
ေလ ျပီ၊ သင့္၏အက်င့္ဆိုးကိုေဖ်ာက္ေလာ့၊ အကယ္၍မေဖ်ာက္လွ်င္ ၀ရဇိန္လက္
နက္ျဖင့္ အသင္၏ ဦးေခါင္းကိုခဲြပစ္အံ့၊ ဟုျခိမ္းေျခာက္၍ ဆံုးမစကားေျပာၾကားကာ
တာ၀တိ ံသာ နတ္ျပည္သို႔ျပန္သြား၏၊ လကု႑လဘဒၵိယ ေလာင္းလ်ာ ဗာရာဏ
သီမင္းလည္း ထိုအခါ မွစ၍ မိမိ၏အက်င့္ဆိုးကို ပယ္ေဖ်ာက္ေလ၏။
ရဟန္းတို႔ေလာက၌ ကာယဗလ အားအင္ဆုတ္ယုတ္ေသာ္လည္း ပညာရွိလွ်င္ ၾကီး
သည္မည္၏၊ ကာယဗလၾကီးမားေတာင့္တင္းေသာ္လည္း ပညာမဲ့လွ်င္ ၾကီးသည္ မ
မည္ ဟုဆံုးမၾသ၀ါဒ စကားမိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။
ထို႔ေၾကာင္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားသည္ အမိအဘ သက္ၾကီးရြယ္အိုတို႔ကို သံုးမ ရ
ေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး မပစ္ပယ္မိၾကဖို႔ အေရးၾကီး၏၊ `သက္ၾကီးစကားသက္ငယ္ၾကား၊ အသက္ၾကီးတစ္နည္းသာ´ဟူသည္ႏွင့္အညီ အဘိုးအို အဘြားအိုတို႔ထံမွ ရယူစရာ
ဘ၀ သင္ခန္းစာ မွတ္သားစရာနည္းပညာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားစြာရွိ၏၊ အဘိုအိုအဘြား
အိုသက္ ၾကီးရြယ္အို ဟူသည္လည္း ေလာက၏လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုပင္ ဟုနားလည္သ
ေဘာ ေပါက္ လက္ခံၾကဖို႔လိုအပ္ပါ၏၊ လူၾကီးသူမမ်ားအေနျဖင့္လည္း အသက္သာ
ၾကီးျပီ အ ခ်ိန္မစီးသည့္ လူၾကီးမ်ားမျဖစ္ေစပဲ အသက္လည္းၾကီးတန္ဖိုးလည္းၾကီး
သည့္ လူၾကီး မ်ား ျဖစ္ၾကဖို႔လိုအပ္ပါ၏။
ျခံဳငံုသံုးသပ္ တင္ျပရေသာ္ လူငယ္ပင္ျဖစ္ေစ လူၾကီးပင္ျဖစ္ေစ လူသားအားလံုး
သည္ လူ႔ဘ၀၏ လိုအပ္ခ်က္ဆိုသည္ကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီးလွ်င္ လူသား
အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီးတတ္ရန္ လူသားအခ်င္းခ်င္း စာနာေထာက္ထားၾကရန္
လူ သားအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး လိုလိုလားရွိၾကရန္ႏွင့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း အထင္ ေသးခ်င္းကင္းေ၀းၾကေစရန္ သတိျပဳၾကိဳးစား ေနထိုင္ၾကရမည္ျဖစ္၏၊ မိမိ
ကိုယ္တိုင္ လည္း ေလာကအတြက္လူရႈတ္လူပိုမျဖစ္ေစဘဲ ေလာကအတြက္လိုအပ္
သာ လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကပါရန္ တိုက္တြန္းရင္း ဤေဆာင္းပါး
ကို နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ ပါ၏။
က်မ္းကိုး။ ။ အဂုၤတၱရနိကာယ္ စတုကၠနိပါတ္၊ မေတာဒသုတ္ႏွင့္ ခုဒၵကနိကာယ္
ဇာတက အ႒ကထာ ေကဠိသီလဇာတ္ တို႔ကိုမွီျငမ္းျပဳျပင္
တန္ဆာဆင္ေရးဖဲြထားပါသည္။
အရွင္သိရီဒတၳာလကၤာရ။
read more
ထဲ ေက်နပ္မႈမ႐ွိေသာ ခံစားခ်က္အခ်ဳိ႕ကုိစာေရးသူအားေလွ်ာက္ထား၏၊ အထူးအဆန္း
ေတာ့မဟုတ္၊ခုေခတ္္ မိသားစုျပႆနာလူမႈျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ထဲ
က တစ္ခုသာျဖစ္ပါ၏။
`ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြနဲ႔ ေနထုိင္ရတာ အေတာ္ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရတယ္၊ သူတို႔
ကသူတုိ႔ သေဘာခ်ည္းျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လူႀကီးေတြကုိေဘးဖယ္လာ ၾကတယ္၊ေဘး ဖယ္
ေတာ့လည္း ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိမဖယ္ၾကဘူး၊ အဘုိးႀကီး အဖြားႀကီး သုံးမရတဲ့ပုံမ်ဳိး၊ သူ တို႔
က ဘယ္ေလာက္သိေနၾကလုိ႔လဲ၊ တကယ္ဆိုတပည့္ေတာ္တုိ႔က ေမြးထုတ္လုိက္လို႔ လူ႔
ဘ၀ေရာက္လာၾကတဲ့ ကေလးေတြပဲ၊ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ ေမ်ာက္ကကိုယ့္ျပန္ေျခာက္ေန
တာကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ လက္မခံႏိုင္ဘူး ကိုယ္ေတာ္´
ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ (ေဒါသနဲ႔ေမာဟ) ေျပာေနေသာ အဘိုး၏စကားကို နားေထာင္ၿပီး စာ ေရး
သူက ၿပဳံးလုိက္ပါ၏။ ထုိသို႔ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးလုပ္ေနသည္ကိုေက်နပ္ဟန္မရွိေသာအဘုိးက
အဘိုး။ ။ကိုယ္ေတာ္က ဘယ္ႏွယ့္ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးလုပ္ေနတာလဲ၊ တပည့္ေတာ္ တုိ႔လို
လူႀကီးေတြဘက္က စစ္ကူရမလားလို႔ ကိုယ္ေတာ္ကိုေလွ်ာက္တာ။
စာေရးသူ။ ။ လူငယ္နဲ႔လူႀကီး စစ္ပြဲျဖစ္ေနၿပီလား- အဘုိးရဲ႕။
အဘိုး။ ။ ကိုယ္ေတာ္ကလဲ စကားကပ္ေနၿပန္ပါၿပီ၊ စစ္ပြဲေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မ လဲ၊
ျပႆနာျဖစ္ေနတဲ့သေဘာကိုေျပာတာပါ။
စာေရးသူ။ ။ အင္း - လူႀကီးေတြကလဲ `ငါေမြးထားတဲ့သားပဲ၊ ငါေမြးထားတဲ့ သမီးပဲ
ငါခုိင္းတာလုပ္၊ ငါေမးတာေျဖ၊ ငါေပးတာယူ၊ ငါေကၽြးတာစား၊ ငါထားသလိုေန´ဆို တဲ့
မာန္မာနေတြ ထားေနၾကသေရြ႕ လူငယ္ေတြဘက္ကလည္း `အေဖ့ထက္ သား တစ္
လႀကီး´ဆုိတဲ့ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ လူလည္ႀကီးလုပ္ေနၾကသေရြ႕ ဒီျပႆနာေျပလည္ဖို႔မလြယ္ဘူး
လို႔ ထင္တယ္၊လူႀကီးကလည္း လူႀကီးအေလွ်ာက္၊လူငယ္လည္း လူငယ္အေလွ်ာက္
ေလာကႀကီးကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းက ေက်းဇူးျပဳေနၾကတာပဲလုိ႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လုံးက
ျဗဟၼစုိရ္အျမင္နဲ႔ ျမင္ႏိုင္ၾကပါမွ ဒီျပႆနာအဆင္ေျပလိမ့္မယ္၊ လူႀကီးေတြဟာလူငယ္
ေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းမရွိမျဖစ္လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေနဖို႔လိုသလုိ လူငယ္ေတြကလည္း လူ
ႀကီးေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းမရွိမျဖစ္လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္ေနဖို႔လိုတယ္၊ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ႏွစ္
ဘက္လုံး အခ်င္းခ်င္း လူပိုလို႔ မျမင္ၾကရင္ ဒီျပႆနာေျပလည္မွာပါ။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕လုိအပ္
ခ်က္ဟာ လူပဲျဖစ္ေစရမယ္အဘုိးရဲ႕။
အဘုိး။ ။အို-ကိုယ္ေတာ္ အေတြးအေခၚေလး ဘယ္ဆိုးလုိ႔တုန္း၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕
တန္ဖိုးဟာ အေတာ္ႀကီးမားတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမတၱသုတ္မွာ ေမတၱာပို႔နည္း
(၁၁)နည္း အနက္ ေနာက္ဆုံး(၃)နည္းအရ ေမတၱာပို႔တဲ့အခါ-
လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ၊
အထင္ေသးျခင္း အခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ၊
ဆင္းရဲလိုျခင္း အခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ ဆိုျပီး လူသားအခ်င္းခ်င္းတန္ဖိုးထား
ဖို႔နဲ႔ ေမတၱာထားဖို႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္က လမ္းညႊန္ခဲ့တာေပါ ့ေနာ္ ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ လူအခ်င္းခ်င္း အေကာင္းျမင္၀ါဒရွိၾကဖို႔ တစ္ဦးအက်ဳိး
ကို တစ္ဦးက လိုလိုလားလားရွိၾကဖို႔ သိပ္အေရးၾကီးတယ္ေလ။
အဘိုး။ ။ ဒါနဲ႔ လူပိုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလို တာလဲ ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ မိသားစုအတြက္ အဖဲြ႔အစည္း တစ္ခုအတြက္ ကိုယ့္နိုင္ငံအတြက္ အသံုးမ
တဲ့လို႔ မလိုအပ္ေတာ့လို႔ ပိုေနတဲ့လူကို လူပိုလို႔ေခၚတယ္။
အဘိုး။ ။ လိုအပ္ေနေသာလူလား ပိုေနေသာလူလားဆိုတာ ဘယ္လိုစစ္တမ္း ထုတ္
မလဲ ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ အဘိုးအခ်ိန္ရတယ္ေနာ္ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ေဟာ္ ေတာ္မူခဲ့
တဲ့ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠ နိပါတ္က ပေတာဒသုတၱန္နဲ႔ ညိွျပီးစစ္တမ္းထုတ္ ျပမယ္။
အဘိုး။ ။ အခ်ိန္ရပါတယ္ကိုယ္ေတာ္ အမိန္႔ရွိပါ။
စာေရးသူ။ ။ ေလာကမွာ ျမင္းေလးမ်ဳိးရွိတယ္တဲ့ အဘိုးရဲ့၊အခ်ိဳ႕ေသာျမင္းက သခင္ ၀ံ့ျပလိုက္ေသာ ႏွင္တံအရိပ္အေယာင္ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ အရွင့္ အ လိုက်
ေဆာင္ရြက္တတ္တယ္တဲ့၊ အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကို ပထမတန္းစားျမင္း၊ အဆင့္(၁)ျမင္းလို႔
မွတ္ခဲ့ေနာ္။
အခ်ဳိ႔ေသာျမင္းက ႏွင္တံအရိပ္အေယာင္ျမင္ယံုနဲ႔ ဘာမွမထူးျခားဘူး၊ အရွင္သခင္ က
ႏွင္တံျဖင့္ျဖစ္ေစ လက္ျဖင့္ျဖစ္ေစ အေမႊးအမ်ွင္ေတြကို ပြတ္သတ္လိုက္မွ ထိုးဆြလိုက္
မွ အရွင္သခင္အလိုက်လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္တတ္တယ္တဲ့၊ အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကို ဒုတိယ
တန္းစားျမင္း အဆင္(၂)လို႔ မွတ္ခဲ့ပါ။
အခ်ဳိ႕ေသာျမင္းက ႏွင္တံအရိပ္အေယာင္ျမင္ရံုနဲ႔ ဘာမွမထူးျခားဘူး၊ အရွင္သခင္ က
ႏွင္တံျဖစ္ေစ၊ အေမႊးအမ်ွင္္ပတ္သတ္ေပမဲ့လည္း မတုန္လႈပ္၊ သို႔ေသာ္ ေသြးစို႔ရံု အ
သားေပါက္ေအာင္ ထိုးလိုက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အသားနာက်င္ျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ အရွင္
သခင္အလိုက် လိုက္နာေဆာင္ရြက္တယ္တဲ့၊ အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကိုေတာ့ တတိယတန္းစား
ျမင္း အဆင့္(၃)လို႔ မွတ္လိုက္ပါ။
အခ်ဳိ႔ေသာျမင္းက ႏွင္တံျပလည္းမလႈပ္ အေမႊးအမ်ွင္ပြတ္သပ္လည္းမလႈပ္၊ ေသြး ထြက္
ေအာင္ အသားေပါက္ေအာင္ ထိုးႏွက္လည္းမလႈပ္ ႏွင္တံထိပ္မွာ သံခၽႊန္နဲ႔အရိုး ခိုက္
ေအာင္ခပ္နာနာေလးထိုးစိုက္လိုက္မွ အရွင္သခင္အလုိက် ေဆာင္ရြက္တယ္တဲ့၊
အဲဒီျမင္းမ်ဳိးကိုေတာ့ စတုတၳတန္းစားျမင္း အဆင့္(၄)ျမင္းလို႔ မွတ္ပါ။
အဘိုး၊ ျမင္း(၄)မ်ဳိးစံုသြားျပီေနာ္၊ အဲဒီျမင္းေတြကို ဗုဒၶဘုရားရွင္က ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရွင္
သခင္ခိုင္းတာလုပ္ အရွင္သခင္အလိုက် ေဆာင္ရြက္တတ္တဲ့ အတြက္ အာဇာ နည္ျမင္း
ျမင္းေကာင္းေတြလို႔သတ္မွတ္ထားတယ္၊ သခင့္အတြက္လိုအပ္ေနဆဲ အသံုး က်ေနဆဲ
ျမင္းေတြေပါ့။
အဲလိုပဲ ေလာကမွာလူ(၄)မ်ဳိးရွိတယ္တဲ့ …………
အခ်ဳိ႕ေသာလူသည္`ဤမည္ ဤျမိဳ႕မည္ေသာ ျမိဳ႕ ရြာ လမ္း၌၊ ဤမည္ ဤမည္
ေသာ မိန္းမသည္လည္းေကာင္း၊ ေယာက္်ားသည္လည္းေကာင္း ဒုကၡေရာက္ေနသ တဲ့၊
ေသ ဆံုးသြားသတဲ့´လို႔အသံၾကားရရံုနဲ႔ ငါလည္းတစ္ေန႔ေသမွာပါလားလို႔ သတိသံေ၀ဂ
ၾကီးစြာရျပီး ဘုရားရွင္လမ္းညႊန္သည့္အတိုင္း က်င့္ၾကံက်ဳိးကုတ္အားထုတ္၏၊ အမွန္တ
ရားကို ေရွ့ရႈ၏၊ ပညာျဖင့္ အရာရာကိုသေဘာေပါက္၏၊ သိျမင္၏တဲ့၊ အဲဒီလူမ်ဳိးကေတာ့ အဆင့္(၁)လူတန္းစားပါပဲ၊ ႏွင္တံျမင္ယံုနဲ႔ ခိုင္းတာလုပ္တဲ့ျမင္းမ်ဳိး သတင္းစ ကားၾကား
ရယံုနဲ႔ သတိသံေ၀ဂရသြားတဲ့လူေပါ့။
အခ်ဳိ႔ေသာလူကေတာ့ အနိ႒ာရံုသတင္း နာေရးသတင္း စကားေတြၾကားရရံုနဲ႔ ေတာ့
ဘာမွျဖစ္မလာဘူး၊ သို႔ေသာ္ကိုယ့္မ်က္စိနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါမွာ သတိသံေ၀ဂရတတ္ၾကပါတယ္၊ သူကေတာ့ အဆင့္(၂)လူတန္းစားေပါ့။
အခ်ဳိ႕ေသာသူက အနိ႒ာရံုသတင္း နာေရးသတင္း ေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွၾကားရေပမဲ့လည္း
သံေ၀ဂမရ၊ ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေပမဲ့လည္း သံေ၀ဂမရ၊ သို႔ ေသာ္
ကိုယ့္ေသြးသားထဲက ကိုယ့္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ပ်က္စီးဆံုးရႈံး သြားျပီ
ဆိုတဲ့ အခါမွာ သံေ၀ဂရတတ္ပါတယ္တဲ့၊ သူကေတာ့ အဆင့္(၃)လူတန္းစားေပါ့။
အခ်ဳိ႔ေသာလူက အနိ႒ာရံုသတင္း နာေရးသတင္းေတြၾကားရံုနဲ႔လည္း သံေ၀ဂမရကိုယ္
တိုင္ အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းေတြကို ေတြ႔ျမင္ရေသာ္လည္းသံေ၀ဂမရ ကိုယ္ေသြးသားကိုယ့္
မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ပ်က္စီးဆံုးရႈံးသြားတဲ့အခါမွာလည္း သံေ၀ဂ မရ၊
သို႔ေသာ္ ကိုယ္တိုင္အလြန္ခံရခက္တဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးေတြနဲ႔ၾကံဳရတဲ့ အခါမွာ ေတာ့ သံေ၀ဂရတတ္ပါတယ္တဲ့၊ သူကေတာ့အဆင့္(၄)လူတန္းစားေပါ့၊ အဲဒီလူ(၄)မ်ဳိး ကို
ဘယ္အေျခအေနက်မွ သတိသံေ၀ဂရရ သူတို႔ဟာသံေ၀ဂရသြားၾကတဲ့အတြက္
အာဇာနည္လူသား၊ လူေတာ္လူေကာင္း လို႔ ဘုရားရွင္က သတ္မွတ္ေတာ္မူ
တယ္၊ ျမင္း ေကာင္း(၄)မ်ဳိးနဲ႔ လူေတာ္လူေကာင္း(၄)မ်ဳိး ဆက္စပ္မိတယ္ေနာ္။
အဘိုး။ ။ မွန္ပါ၊ ဆက္စပ္မိပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္သိခ်င္တဲ့ လူပိုဆိုတာကို လည္း
ရွင္းျပပါအံုး ကိုယ္ေတာ္။
စာေရးသူ။ ။ ဟုတ္ပါျပီ ရွင္းျပပါ့မယ္အဘိုး နားေထာင္ေနာ္၊………..
ျမင္း(၄)မ်ဳိးထဲမွာ အက်ဳံုးမ၀င္တဲ့ ျမင္းမ်ဳိးဆိုပါေတာ့ ႏွင္တံလည္းျပမရ၊ အေမႊ အ
မွ်င္ပြတ္သပ္လည္းမလႈပ္၊ အသားထဲေပါက္ေအာင္ထိုးလည္း အေရးမစိုက္၊ အရိုး ခိုက္ ေအာင္ထိုးပါေသာ္လည္း ေပေတေတကပ္တီကပ္ဖဲ့လုပ္ေနတဲ့ျမင္းမ်ဳိးကိုဘယ္
လိုျမင္း လို႔သတ္မွတ္မလဲအဘိုး ေျပာၾကည့္ပါအံုး။
အဘိုး။ ။ ျမင္းပို ျမင္းဖ်င္းအသံုးမက်ေတာ့တဲ့ျမင္း သံုးမရေတာ့တဲ့ျမင္းလို႔ သတ္
မွတ္ရမွာပါ။
စာေရးသူ။ ။ အဲလိုပဲ အဘိုးရဲ့၊ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနာ္၊ ေစာေစာက ေျပာခဲ့
တဲ့ လူ(၄)မ်ဳိးထဲမွာမပါ၀င္တဲ့ လူမ်ဳိး။
(၁) အနိ႒ာရံုသတင္းစကားေတြ ခဏခဏ ၾကားေနရပါေသာ္လည္း သံေ၀ဂမရ၊
(၂) အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းေတြကိုမိမိကိုယ္တိုင္ေတြ႔ျမင္ေနရပါေသာ္လည္းသတိ သံေ၀ဂမရ၊
(၃) ကိုယ့္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆံုးရႈံးပ်က္စီး သြားပါေသာ္လည္း
သတိသံေ၀ဂမရ၊
(၄) ေနာက္ဆံုး မိမိကိုယ္တိုင္ ေရာဂါေပါင္းစံုနဲ႔ မထနိိုင္ေလာက္ေအာင္ ဖိစီးႏွိပ္စက္ခံရ
၍ အိပ္ရာထဲလဲေနပါေသာ္လည္း သတိသံေ၀ဂမရနိုင္ေသးတဲ့ လူေတြမရွိဘူးလား အဘိုး။
အဘိုး။ ။ ဟာ…….ရိွတာေပါ့ ကိုယ္ေတာ္ အမ်ားၾကီးပဲ။
စာေရးသူ။ ။ ဒါဆုိအဲဒီလို လူမ်ဳိးကို ဘယ္လိုအမည္တပ္မလဲ အဘိုး။
အဘိုး။ ။ အင္း……………ကိုယ္ေတာ္ေျပာသလိုဆို လူပို လူဖ်င္း အသံုးမက်တဲ့ သူ သံုး
မရတဲ့လူလို႔႔ပဲ အမည္တပ္ရေတာ့မွာေပါ့။
စာေရးသူ။ ။ လူပို ဆိုတာ အဲဒီလိုလူပဲေပါ့ အဘိုးရ။
အဘိုး။ ။ မွန္ပါ နားလည္ပါျပီကိုယ္ေတာ္ဟိုကျမင္းပုိ ဒီကလူပိုဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။
စာေရးသူ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ ဒါနဲ႔ အဘိုးကိုေမးခြန္းတစ္ခုထပ္ေမးခ်င္ေသးတယ္၊ အဘိုး
အိမ္မွာ အသံုးမက်တဲ့ျမင္းတစ္ေကာင္ ျမင္းပုိတစ္ေကာင္ရွိေနမယ္ဆိုရင္ အဘိုးအ ေနနဲ႔
အဲဒီျမင္းကို ဘာလုပ္ပစ္မလဲ။
အဘုိး။ ။ အို……….. ကိုယ္ေတာ္ကလည္း သံုးမရေတာ့ဘူးဆိုမွေတာ့ သား သတ္သ မားေတြဆီ ေရာင္းပစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၀ယ္မဲ့သူမရွိရင္လည္း သတ္ပစ္မွာေပါ့ ကိုယ္
ေတာ္၊ ျမင္းတင္းကုတ္မွာအရႈတ္ခံျပီးထားမေနနိုင္ပါဘူး၊ ေနရာပုတ္တယ္၊ ေျခရႈတ္တယ္၊
ျမင္းစာကုန္တယ္၊ ေျမေလးတယ္။
စာေရးသူ။ ။ ဟုတ္ျပီ ေက်နပ္ျပီ၊ အဘိုးအိမ္မွာ သံုးမရတဲ့ လူပိုတစ္ေယာက္ ရွိေနမယ္္
ဆိုရင္ေကာ။
အဘိုးအို။ ။ ေရာင္းပစ္မယ္ သတ္ပစ္မယ္ ကိုယ္ေတာ္၊ အရႈတ္ခံျပီးထားမေန နိုင္ပါဘူး၊ ဆန္ကုန္တယ္ေျမေလးတယ္။
အိုး………ရႈတ္ကုန္ပါျပီ ကိုယ္ေတာ္၊ ျမင္းနဲ႔လူနဲ႔ေရာကုန္ျပီ၊ကုိယ္ေတာ့္ လူက ေရာင္းရ သက္ရေအာင္လည္း ျမင္းမဟုတ္ေတာ့ခက္ေနၿပီ။
စာေရးသူ။ ။ အမယ္-လူပိုႀကီးကုိမွ ကုိယ္ေတာ့္လူ မလုပ္ပါနဲ႔၊ေက်ာင္းမွာ႐ႈပ္ပါ
တယ္၊ မေကာင္းေက်ာင္းပုိ႔ ဘုန္ႀကီးရင္ထဲဆုိ႔ ျဖစ္ေနပါအုံးမယ္၊ အဲဒါပဲ အဘုိးရဲ႕၊
လူမႈ ျပႆနာအခ်ဳိ႕ဟာ လူပုိေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတာ၊ ကုိယ္ကလူပိုျဖစ္ေနရင္ေတာ့
ကိုယ့္ သားသမီးကအစ ကုိယ့္ကုိေရာင္းခ်င္ေနမွာ ေသေစခ်င္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ ကုိယ့္
အလုပ္ ကုိယ္လုုပ္ရင္း ကုိယ္ဟာ လူပု္ိတစ္ေယာက္မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္ရင္ ပတ္၀န္း
က်င္က ကုိယ့္ကုိလုိအပ္ေနမွာပါ။
အဘုိုး။ ။ အင္း-ဒီသေဘာထိ တပည့္ေတာ္မေတြးမိဘူး၊ ငါလူႀကီးဆုိျပီး ငါတေကာ
ေကာေနရင္လဲလူပု္ိျဖစ္တတ္တယ္၊ ေနရာတကာ၀င္ပါရင္လဲလူပိုျဖစ္တတ္ တယ္၊ေနာက္
ဆုံးေတာ့ တရားအသိမ႐ွိရင္ လူပိုျဖစ္တတ္တယ္ဆုိတာ တပည့္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ ကုိယ္ေတာ္၊ ျပန္ခြင့္ျပဳပါအုံး၊ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ဟု ေလွ်ာက္ ထားကာ အဘုိးသည္
စာေရးသူအား ဦးခ်ကန္ေတာ့ကာ အိမ္သို႔ျပန္သြားေလ၏။ အဘိုး၏ အိမ္အျပန္ ခရီးသည္
ကား`ငါသာ လူပုိမဟုတ္လွ်င္ အိမ္က ကေလးေတြနဲ႔ အဆင္ေျပရမည္ဧကန္၊ လူငယ္လူ
ႀကီး သူ႔တာ၀န္နဲ႔သူ သူ႔အသိနဲ႔သူ လုပ္ကုိင္ေနၾကပါ လွ်င္ လူပုိဆုိတာမရွိေတာ့၊ လူပုိမရွိ
လွ်င္ လူမႈျပႆနာတစ္၀က္သာသာ ေျပလည္သြား ၿပီ၊ လူႀကီးကလည္း လူငယ္ကုိမ်က္
ေစာင္းထိုးစရာ အေၾကာင္းမရွိ၊ လူငယ္ကလည္း လူႀကီးကုိ အရုိအေသတန္စရာမလုိ၊ လူ ႀကီးႏွင့္လူငယ္``ကုိင္းးကၽြန္းမွီကၽြန္းကုိင္းမွီေန ႏုိင္ျပီ´´ဟုေတြးကာ စိတ္ေပါ့ပါးသြားမည္
ဟု စာေရးသူ၏စိတ္ထဲ၌ ယုံၾကည္မိပါ၏။
လူငယ္မ်ားကုိလည္း တစ္ခုေတာ့ သတိျပဳေစခ်င္ပါ၏၊လူငယ္ဟူသမွ်သည္ ေနာင္ အခ်ိန္ လူႀကီးလူအုိ ျဖစ္ရမည္မွာ ေသခ်ာ၏၊ မိ္မိတုိ႔ လူႀကီးျဖစ္ခ်ိန္၊ မိမိတုိ႔ အုိမင္းရင့္ ေရာ္ခ်ိန္၌ မိမိတုိ႔ကုိ ျပဳမူဆက္ဆံ ေစခ်င္သည့္အတုိင္း လက္ရွိအခ်ိန္၀ယ္ လူႀကီးလူအို မ်ားအေပၚ
ျပဳမူဆက္ဆံဖုိ႔ အေရးႀကီး၏၊ ကုိယ္က်ေတာ့ အေကာင္းခ်ည္းႀကိဳက္၊ အ ေကာင္းခ်ည္းျဖစ္
ခ်င္ေနၿပီး သူမ်ား အေပၚက်ေတာ့ မေကာင္းႏူိင္ဘူဆုိလွ်င္ သဘာ၀မ က်ပါေခ်၊ ထုိသူမ်ဳိး
ကုိ ေကာင္းတာလုပ္မွ ေကာင္းက်ဳိးရ၏။ မေကာင္းတာလုပ္က မ ေကာင္းက်ဳိးရ၏
ဟူေသာ ကံတုိ႔၏ ထုံးစံသေဘာ၊ ဓမၼတို႔၏ ထုံးစံသေဘာျဖစ္ေသာ ကမၼ နိယာမ ဓမၼနိယာ မ ျဖစ္စဥ္ကုိဆန္႔က်င္ ေနသူပင္ျဖစ္၏၊ ဆန္႔က်င္ပါမ်ားက တစ္ေန႔ေသာ အခါ၌ ကံႏွင့္ဓမၼ
တုိ႔က မိမိကုိဘုံရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ေခ်မႈန္းပစ္မည္ကုိ အထူး သတိ ျပဳမိၾကဖုိ႔လုိ၏၊ ထုိ႔
ေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ား အေနျဖင့္ လူၾကီးမိဘ၊ သက္ႀကီးရြယ္ အုိတုိ႔ကို
႐ုိေသေလးစား တန္ဖုိးထားတတ္ဖုိ႔ ျမတ္ႏုိးတတ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါ၏။
ဗုဒၶျမတ္စြာသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က အသီတိ မဟာသာ၀က(တပည့္ၾကီးရွစ္ က်ိတ္)တြင္
အပါအ၀င္ ရွင္လကု႑က ဘဒၵိယ ဟု အမည္တြင္ေသာ ရဟႏ ၱာအရွင္သူ ျမတ္တစ္ပါးရွိ၏၊ ထိုအရွင္၏ပံုသ႑ာန္သည္ အရပ္အားျဖင့္ပုကြ၏၊ ကိုယ္လံုးကိုယ္ ထည္ကလည္းေသး၏၊မ
သိသူမ်ားက ကိုရင္ေလးတစ္ပါးဟုထင္မွတ္၏၊ အခ်ဳိ႕ေသာ ရဟန္းသာမေဏမ်ားက ကစား
စရာအရုပ္ကေလး ဟုသေဘာထားကာ ထိပ္ပုတ္၊ ေခါင္း ပုတ္၊ ႏွာေခါင္းဆဲြ၊ နားရြက္ ဆဲြ
သကၤန္းစဆဲြကာ စၾကေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကေလွာင္ၾက မထိေလးစားျပဳမူၾက၏၊ အရွင္သူ
ျမတ္က ရ ဟႏၱာျဖစ္၍သီးခံနိုင္ေသာလည္း ျမင္ေတြ႔ ေနရသည့္ျမင္ကြင္းက ေလာကအ
လယ္မတင့္တယ္ေသာ ျမင္ကြင္းျဖစ္၏၊ ရဟႏ ၱာၾကီး တစ္ပါး လူၾကီးတစ္ေယာက္ကို မထီ
ေလးစား လုပ္ေနေသာ အျပဳ႕အမူအက်င့္စရိုက္ သည္ ကူးစက္ေရာဂါတစ္ခုအေနျဖင့္ လူအမ်ားထံသို႔ကူးစက္သြား ပါ က ေလာၾကီးတစ္ခု လံုး အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္နိုင္၏၊ ထို
အနာဂတ္အေရးကို ၾကိဳေတြးမိသိျမင္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္သည္ တစ္ေန႔ေသာအခါ
ရဟန္း သာ မေဏတို႔အား အဆံုးအမၾသ၀ါဒေပး ေတာ္မူ၏။
ရဟန္းတို႔ သင္တို႔သည္ လကု႑ကဘဒၵိယေထရ္ကို မထီေလးစားမျပဳ႔႕လုပ္ၾက ႏွင့္၊ ထို
မေထရ္သည္ ငါဘုရား၏သာသနာေတာ္၌ ထင္ရွားေသာ ဓမၼကထိကတစ္ပါးျဖစ္ ၏၊ ရဟန္းတစ္ပါးလည္းျဖစ္၏၊ သူ၏အတိတ္ဘ၀ကျပဳ႕ခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ဤ
ဘ၀၌ အမ်ားတကာ၏ မထီေလးစားေစာ္ကားမႈကိုခံျခင္းျဖစ္၏၊ သင္တို႔သည္ အကု သိုလ္အမႈကို ျပဳသူအသစ္ အေမြဆက္ခံသူမျဖစ္ၾကေလႏွင့္။
ရဟန္းတို႔ သင္တို႔၏ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္မႈကိုခံရေသာ လကု႑ကဘဒၵိယမေထရ္ သည္ ေရွးေရွးကာလအတိတ္ဘ၀တစ္ခုက ဗာရာဏသီျပည္၌ နိုင္ငံအၾကီးအကဲ နိုင္ ငံ ေခါင္းေဆာင္မင္းတစ္ပါးျဖစ္ခဲ့၏၊ ထိုမင္းသည္အိုျခင္းသေဘာကိုမႏွစ္သက္အိုသြား
သည့္ အရာမွန္သမ်ွကို မၾကည့္ခ်င္ မျမင္ခ်င္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လက႑ကဘဒၵိယေလာင္
လ်ာ ျဖစ္ေသာ ထိုမင္းသည္ ဆင္အို ျမင္းအို ကၽြဲႏြားအိုစေသာ တိရစၧာန္တို႔ကိုေတြ႔လွ်င္
အေ၀း သို႔ေရာက္ေအာင္ႏွင္ထုတ္ေစ၏၊ အဘိုးအိုိုကိုေတြ႔လွ်င္လည္း ေျမျပင္တြင္ကၽြမ္း
ထိုးေစ၏ အဖြားအိုေတြ႔လွ်င္ တြန္းလွဲေစ၏။ လွည္အို ရထားအိုေတြ႔လွ်င္ ဖ်က္ဆီးေစ၏၊
အိုျခင္းကို မႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ထိုမင္းသည္ အိိုေသာအရာ၀တၳဳမ်ားကို ကေလးက
စားစရာ အရုပ္သဖြယ္ သတ္မွတ္၏၊ သူလုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေန၏၊ သူျပဳ႔သမွ် နုၾကရေသာ
အဖိုးအို အဖြားအိုမ်ားကိုၾကည့္၍ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနတတ္၏။
ဣႆရာႏု၀တၱေကာ ဟိ ေလာေကာ - ေလာကသည္ အစိုးရသူ သူတို႔၏ေနာက္
လိုက္ျဖစ္၏၊ ဟူေသာ စကားႏွင့္အညီ မင္း၏ ေနာက္လိုက္ မင္းအၾကိဳက္ကိုသိေနေသာ ၀န္ၾကီး ၀န္ငယ္ အမတ္ၾကီး အမတ္ငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔ကလည္း လက္ခုတ္လက္၀ါး
တီး၍ အားေပးၾက၏၊ အတုလိုက္ကာျပဳမူၾကကုန္၏၊ ထိုနိုင္ငံ၌ေနထိုင္သူအမ်ားျပည္သူ
တို႔သည္ မင္း၏လုပ္ရပ္ၾကည့္၍ ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ျဖစ္ေနရေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏
မိအို ဖအိုတို႔ကို အျခားတိုင္းတစ္ပါးတိုင္းျပည္သို႔ ပို႔ထားၾကရကုန္၏၊ ထိုနိုင္ငံအတြင္း၌ လူ
ၾကီးမိဘ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား မရွိရေတာ့ကား ၾကီးသူကိုရိုေသေလးစားျခင္း မိဘကို ျပဳစု
လုပ္ေကၽြးျခင္း ဟူေသာကိုယ္က်င့္တရားတို႔သည္ ေပ်ာက္ကြယ္ပ်က္စီးေလ၏၊ ၾကီး သူတို႔
ကို မထီေလးစားေစာ္ကားျခင္း မိဘတို႔ကိုပစ္ပယ္ထားျခင္း ဟူေသာ အဓမၼတရား သည္
သာ ထြန္းကားေလ၏၊ ထိုအခါ`အဓေမၼာ နိရယံ ေနဘိ´ အဓမၼသည္ အပါယ္ေလး
ဘံုသို႔ ပို႔ေဆာင္၏၊ ဟူသည္ႏွင့္အညီ ေသဆံုးသူအမ်ားစုသည္ အပါယ္ဘံုသို႔ေရာက္ရ
ကား အပါယ္ဘံု၌ သတၱ၀ါတို႔သည္ ျပည့္ႏွက္ေန၏၊ နတ္ျပည္၌ကား နတ္သားနတ္သမီး
ဦးေရေလ်ာ့ပါး၍ ခမ္းေျခာက္ေျခာက္ျဖစ္လာ၏။
ထိုအေခ်အေနကို သတိျပဳမိေသာ သၾကားမင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင္နတ္ျပည္တြင္နတ္
သား နတ္သမီးဦးေရေလ်ာ့နည္းေနရသနည္း ဟု ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္ရာ လူ႔ ျပည္ရွိ လ ကု႑ကဘဒၵိယေလာင္းလ်ာ မင္းဆိုးမင္းယုတ္မာေၾကာင့္ ဟု႕အေၾကာင္းအ ရင္းကိုသိရ
သိရသည့္အတြက္ ထိုမင္းကိုဆံုးမရန္ မိမိကိုယ္ကို လူအိုသ႑ာန္ဖန္ဆင္း၍ လွည္းအို
ႏြားအိုတို႔ကိုအသံုးျပဳကာ လွည္းအိုေပၚ၌ ရက္တက္ရည္အိုးႏွစ္လံုးတင္ျပီးလွ်င္ လူ႔ျပည္
သို႔ဆင္းခဲ့၏၊ လကု႑ကဘဒၵိယေလာင္းလ်ာ ဗာရာဏသီမင္းတစ္ပါးတည္းျမင္ ေတြ႔ေစ
ရန္ အဓိ႒ာန္၍ ထိုမင္း၏ေရွ့သို႔ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းႏွင္၏၊ လူအိုႏွင့္လွည္းအို ႏြားအို တို႔ကိုအျပိဳင္နက္တည္းေတြ႔ျမင္လိုက္ရေသာ ဗာရာဏသီမင္းသည္ အလြန္ပင္ စိတ္
ဆိုးမာန္ဆိုးျဖစ္ကာ မင္းမႈထမ္းေယာက္်ားတို႔အား ဖမ္းဆီးႏွိပ့္စက္ဖို႔ေစခိုင္းပါေသာ္
လည္း မည္သူမွ်မေတြ႔မျမင္ၾက၊ သူတစ္ဦးတည္းသာေတြ႔ျမင္ရကား သဲၾကီးမဲၾကီးျဖင့္ လိုက္လံဖမ္းဆီးဖို႔ၾကိဳးစားေလ၏။
ထိုအခါ သိၾကားအိုသည္ လွည္းကိုရပ္တန္႔ျပီး မင္း၏ဦးေခါင္းထက္၌ ရက္တက္ ရည္
အိုးတစ္လံုးကိုေမွာက္ခ်ေလ၏၊ ထပ္မံလိုက္လာျပန္ေသာအခါ ဒုတိယရက္တက္ရည္
အိုးတစ္လံုးကို သြန္ခ်လိုက္ျပန္၏၊ ဗာရာဏသီမင္းသည္ ဦးေခါင္းမွစ၍ တစ္ကိုယ္လံုး ရက္တက္ရည္တို႔ျဖင့္ရႊဲရႊဲစိုသြား၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရွက္လည္းရွက္သြား၏၊ တ
သက္လံုးလူအိုတို႔အေပၚတြင္ အနုိင္ယူခဲ့ပါလွ်က္ ဤအဘိုးအိုႏွင္က်မွ ငါအရႈံးေပးရ
ေလ၏၊ဟု ေတြးကာေၾကာက္စိတ္လည္း၀င္လာ၏၊ ထိုအခါ အဘိုးအိုဟန္ေဆာင္ထား
ေသာ သိၾကားမင္းသည္မွတ္သားေလာက္ေအာင္ဆံုးမျပီးမွ ကိုယ္ထင္ျပကာ ၀ရဇိန္ လက္ႏွက္ျဖင့္ခ်ိန္ရြယ္လွ်က္ -
ဟယ္ - တရားမေစာင့္ေသာ မင္းယုတ္ သင္ေရာတစ္ေန႔မအိုရျပီေလာ၊ သင္ သည္
အဖိုးအိုတို႔ကို ကစားစရာအရုပ္သဖြယ္ ႏွိပ္စက္ၾကည္စားသျဖင့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုတို႔
ကို ရိုေသေလးစားျခင္းဟူေသာ ေကာင္းေသာအေလ့အထသည္ လူ႔ျပည္၌ေပ်ာက္
ကြယ္ရေလျပီ၊ သင့္ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ လူအေပါင္းသည္ အပါယ္ဘံုသို႔ေရာက္ၾကရ
ေလ ျပီ၊ သင့္၏အက်င့္ဆိုးကိုေဖ်ာက္ေလာ့၊ အကယ္၍မေဖ်ာက္လွ်င္ ၀ရဇိန္လက္
နက္ျဖင့္ အသင္၏ ဦးေခါင္းကိုခဲြပစ္အံ့၊ ဟုျခိမ္းေျခာက္၍ ဆံုးမစကားေျပာၾကားကာ
တာ၀တိ ံသာ နတ္ျပည္သို႔ျပန္သြား၏၊ လကု႑လဘဒၵိယ ေလာင္းလ်ာ ဗာရာဏ
သီမင္းလည္း ထိုအခါ မွစ၍ မိမိ၏အက်င့္ဆိုးကို ပယ္ေဖ်ာက္ေလ၏။
ရဟန္းတို႔ေလာက၌ ကာယဗလ အားအင္ဆုတ္ယုတ္ေသာ္လည္း ပညာရွိလွ်င္ ၾကီး
သည္မည္၏၊ ကာယဗလၾကီးမားေတာင့္တင္းေသာ္လည္း ပညာမဲ့လွ်င္ ၾကီးသည္ မ
မည္ ဟုဆံုးမၾသ၀ါဒ စကားမိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။
ထို႔ေၾကာင္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားသည္ အမိအဘ သက္ၾကီးရြယ္အိုတို႔ကို သံုးမ ရ
ေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး မပစ္ပယ္မိၾကဖို႔ အေရးၾကီး၏၊ `သက္ၾကီးစကားသက္ငယ္ၾကား၊ အသက္ၾကီးတစ္နည္းသာ´ဟူသည္ႏွင့္အညီ အဘိုးအို အဘြားအိုတို႔ထံမွ ရယူစရာ
ဘ၀ သင္ခန္းစာ မွတ္သားစရာနည္းပညာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားစြာရွိ၏၊ အဘိုအိုအဘြား
အိုသက္ ၾကီးရြယ္အို ဟူသည္လည္း ေလာက၏လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုပင္ ဟုနားလည္သ
ေဘာ ေပါက္ လက္ခံၾကဖို႔လိုအပ္ပါ၏၊ လူၾကီးသူမမ်ားအေနျဖင့္လည္း အသက္သာ
ၾကီးျပီ အ ခ်ိန္မစီးသည့္ လူၾကီးမ်ားမျဖစ္ေစပဲ အသက္လည္းၾကီးတန္ဖိုးလည္းၾကီး
သည့္ လူၾကီး မ်ား ျဖစ္ၾကဖို႔လိုအပ္ပါ၏။
ျခံဳငံုသံုးသပ္ တင္ျပရေသာ္ လူငယ္ပင္ျဖစ္ေစ လူၾကီးပင္ျဖစ္ေစ လူသားအားလံုး
သည္ လူ႔ဘ၀၏ လိုအပ္ခ်က္ဆိုသည္ကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီးလွ်င္ လူသား
အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီးတတ္ရန္ လူသားအခ်င္းခ်င္း စာနာေထာက္ထားၾကရန္
လူ သားအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး လိုလိုလားရွိၾကရန္ႏွင့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း အထင္ ေသးခ်င္းကင္းေ၀းၾကေစရန္ သတိျပဳၾကိဳးစား ေနထိုင္ၾကရမည္ျဖစ္၏၊ မိမိ
ကိုယ္တိုင္ လည္း ေလာကအတြက္လူရႈတ္လူပိုမျဖစ္ေစဘဲ ေလာကအတြက္လိုအပ္
သာ လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကပါရန္ တိုက္တြန္းရင္း ဤေဆာင္းပါး
ကို နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ ပါ၏။
က်မ္းကိုး။ ။ အဂုၤတၱရနိကာယ္ စတုကၠနိပါတ္၊ မေတာဒသုတ္ႏွင့္ ခုဒၵကနိကာယ္
ဇာတက အ႒ကထာ ေကဠိသီလဇာတ္ တို႔ကိုမွီျငမ္းျပဳျပင္
တန္ဆာဆင္ေရးဖဲြထားပါသည္။
အရွင္သိရီဒတၳာလကၤာရ။
